Ηταν μερικα γιορτινα βραδυα, μεσα στα Χριστουγεννα, που φιλοι και συγγενεις μαζευονταν σπιτι μας, για να ευχηθουν στον μπαμπα μου, και ξεσηκωναν τη γειτονια στο ποδι με τα γελια τους και τα πειραγματα τους! Πανε αρκετα χρονια απο τοτε, ομως ολοι θυμουνται το “dada”.
Ηταν ενα καταπληκτικο παιχνιδι που παιζαμε ολοι μαζι, μικροι και μεγαλοι, πολυ εκπαιδευτικο και πολυ διασκεδαστικο! (το οποιο ειχε μεγαλη σχεση με το κινημα του dada)

Οι οροι του παιχνιδιου ειναι απλοι: Ειχαμε ολοι απο ενα στυλο και ενα χαρτι, γραφαμε ο,τι θελαμε, και μετα διπλωναμε το χαρτι στο σημειο που γραψαμε – προσεχτικα για να μην το δει κανεις – και ανταλλασαμε μεταξυ μας τα χαρτια. Υστερα, απο κατω, ξαναγραφαμε κατι αλλο, και παλι απο την αρχη. Η μοναδικη εξαιρεση στο κρυφο κειμενο, ηταν η τελευταια λεξη, που εμενε ακαλυπτη και αποτελουσε την “εκκινηση” του επομενου κειμενου, το οποιο αφηνε την τελευταια του λεξη ακαλυπτη για τον επομενο κοκ.
Οταν τα χαρτια δεν διπλωνονταν αλλο γιατι ειχαν γεμισει, τα μαζευε ενας και τα μοιραζε παλι τυχαια σε ολους μας. Ετσι, ενας-ενας, ανοιγαμε τα χαρτια και διαβαζαμε σε ολους το περιεχομενο τους.
Ηταν τοσο απιστευτοι οι συνδιασμοι των κειμενων, κι οσο κι αν σας φαινεται παραξενο, εβγαζαν νοημα!!!

Υπηρχαν βεβαια και καποιες πιο “ευκολες” version του παιχνιδιου για τους αρχαριους, οπως το “Το Γιατι και το Διοτι”. Σ’αυτη την παραλλαγη, καλυπτε κανεις ολο το κειμενο χωρις να αφησει λεξη για τον επομενο, αλλα ξεκινουσε τα κειμενα του εναλλαξ με τις λεξεις “Γιατι” και “Διοτι” αντιστοιχα. Εκανε δλδ μια ερωτηση, διπλωνε, ανταλλασε τυχαια το χαρτι του, και στο χαρτι που θα επαιρνε θα εγραφε μια απαντηση. Οχι την απαντηση στην ερωτηση του. Μια οποιαδηποτε απαντηση σε μια οποιαδηποτε ερωτηση. Εκει να δειτε τα γελια που ακουγονταν – γιατι σχεδον παντα, μα παντα, ολοι κανανε ερωτησεις σεξουαλικου περιεχομενου…

Αλλα η καλυτερη παραλλαγη ηταν “το σεναριο”.

Ενας απο μας – συνηθως ο μπαμπας μου – ηταν ο συντονιστης του παιχνιδιου, και μας ελεγε τι πρεπει να γραψουμε, ετσι ωστε να φτιαχτει μια ιστορια. Για παραδειγμα, ελεγε στην αρχη: “Γραψτε για ενα ζευγαρι που συναντηθηκε με τα ονοματα τους, και που ηταν το σημειο συναντησης” κι εγραφε καποιος πχ “Ο Γιαννης κι η Μαρια συναντηθηκαν στο παρκο”. Και γινοταν το απαραιτητο διπλωμα και η ανταλλαγη. Υστερα, ελεγε “τωρα γραψτε τι της ειπε οταν την ειδε”. Απο κει και περα ο κανονας ηταν να μην χρησιμοποιουνται ονοματα, αλλα μονο αντωνυμιες “της, του, την τον κλπ” για να μην χαλασει η ιστορια. Μπορει λοιπον καποιος να εγραφε “Εκεινος, την ειδε απο μακρια και της ειπε “εισαι ομορφη σημερα”.

Φυσικα, με τον καιρο, ολοι εμπαιναν στο νοημα και εμπλουτιζαν τα κειμενα τους με τις απαραιτητες σαλτσες, για να ειναι η τελικη αναγνωση πιο ενδιαφερουσα. Ετσι, η προηγουμενη φραση θα μπορουσε να γινει “Εκεινος, ιδρωμενος απο την κοπιαστικη δουλεια στα μπετα, την ειδε απο μακρια να ερχεται σαν φαντασμα και της ειπε: “Μηπως σου βρισκεται μια ασπιρινη?”

Δεν θα ξεχασω ποτε τις απιστευτες ιστοριες που ακουγα εκεινα τα βραδια, κι ακομη κι αν δεν καταλαβαινα τα πονηρα υπονοουμενα των γονιων μας, θυμαμαι να δακρυζω απο τα γελια παρεα με τα αλλα παιδια, και να μη θελω να σταματησει ποτε αυτο το παιχνιδι… Παιζαμε ολο το βραδυ, γραφαμε ιστοριες και εξιταραμε λιγακι την φαντασια μας…

Μακαρι να μπορουσα να ξεκινησω ενα blogodada εδω περα, αλλα το κακο ειναι πως ολοι θα βλεπετε τα κειμενα των προηγουμενων…
Ισως ομως, να ‘ναι και καλυτερα, γιατι ετσι θα βγει ενα κειμενο φτιαγμενο απο ολους για ολους συνειδητα.
Αρχιζω λοιπον εγω: (απλα θα αφησω μια λεξη για να συνεχισετε, καντε κι εσεις το ιδιο)

Ο ηλιος εδυσε αργα και εβαλε φωτια στον ουρανο πισω απο το ψηλο βουνο. Το μικρο κολιμπρι φτερνιστηκε σιγανα, και σκουπησε την μυτη του με το φτερο του. “Ηρθε η ωρα να φυγουμε απο ‘δω” ειπε στην καλη του. “Κανεις δεν μας θελει, δεν ειναι ο τοπος μας πια.” Εκεινη, αφησε ενα δακρυ να κυλησει στην προβοσκιδα της. “Μα αγαπη μου…γιατι? Αφου…