Κοιταξε πανω και θαυμασε τα απαλα συννεφα στον γαλαζιο ουρανο. “Τι ομορφα, σκεφτηκε, ειναι το ιδιο ομορφα οπως και χθες!“
Κοντοσταθηκε και πηρε μια εκφραση σαν κατι να τον χτυπησε.
“Τωρα που το ξανασκεφτομαι…και προχθες, και τον προηγουμενο μηνα, και περσι…” Κρυος ιδρωτας τον ελουσε.
“Περιεργο…δεν ειχα παρατηρησει πως καθε μερα τα συννεφα εχουν το ιδιο σχημα, και βρισκονται στο ιδιο σημειο! Ακομη και την νυχτα που…μα…για στασου! Την νυχτα? Ποια νυχτα? Ποτε βραδυασε τελευταια φορα?“
Ηταν παραξενο, μα δεν μπορουσε να θυμηθει ποτε ειχε δει νυχτα. Πανικοβληθηκε, ενιωσε ενα γερο πονο στο στομαχι και σουφρωσε τα φρυδια του.
“Πρεπει να μαθω” ακουσε τον εαυτο του να μονολογει.
Ξεκινησε να ψαχνει καποιον να ρωτησει. Ηταν επισης περιεργο, μα δεν υπηρχε κανεις. Οσο κι αν εψαχνε, δεν υπηρχε ψυχη. Κι οσο κι αν παρατηρουσε γυρω του, τοσο διαπιστωνε πως ο χωρος που τον περιεβαλλε ηταν ο ιδιος απο τοτε που θυμοταν τον εαυτο του. Και το χειροτερο…δεν θυμοταν να ειχε συναντησει καποιον ποτε!
Ετρεχε πανω κατω σαν τρελος, προσπαθωντας να καταλαβει τι συνεβαινε.
Δεν θυμοταν κανενα. Δεν θυμοταν τιποτα. Τιποτα περα απο το δασος με τον γαλαζιο ουρανο και τα απαλα συννεφα.
“Πως γινεται να μην θυμαμαι?” Μηπως χτυπησα καπου? Μηπως ειμαι αρρωστος?“
Συνεχισε να τρεχει πανω-κατω, πανω-κατω…
Κι οι διαδρομες του ηταν παντα μεσα στα ιδια ορια, εφτανε σε ενα σημειο, σταματουσε…γυριζε πισω και παλι απ’την αρχη.
Ναι, πηγαινε πανω-κατω σε ενα χωρο που γνωριζε καλα, δεν πηγε ποτε ουτε σταλια παραπερα.
“Ειμαι φυλακισμενος…?” αναρρωτηθηκε.
“Απο ποτε? Γιατι δεν μπορω να θυμηθώ ποτε βρεθηκα εδω? Που ημουν πριν? Γιατι δεν νυχτωνει ποτε? Γιατι τα συννεφα ειναι παντα στο ιδιο σημειο? Και γιατι ειμαι μονος?“
“ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ…“