| Ώσπου το δέρμα μαλάκωσε, και, στην επαφή τους μαζί του, τα δάχτυλα άρχισαν να ανακαλύπτουν ένα μικρό εξόγκωμα. Κάτι που δεν ήταν πριν εκεί, η κάτι που δεν είχε παρατηρήσει ως τότε.Συνέχισε να ψαχουλεύει και να ανοίγει περισσότερο την πληγή στο δέρμα του.
Δεν πονούσε, έτσι κι αλλιώς η ημικρανία ήταν τόσο έντονη που κάλυπτε οποιονδήποτε άλλο πόνο ή συναίσθημα.
Ούτε το αίμα που έτρεξε και του τύφλωσε τα μάτια τον εμπόδισε να συνεχίσει την τρομακτική αυτή εξερεύνηση στο κεφάλι του.
Και τότε, το ένιωσε. Το εξόγκωμα έσκασε, σαν να ήταν μια φούσκα γεμάτη υγρό, και ξεπήδησε από μέσα ένα πλάσμα που δεν έμοιαζε με τίποτα από ό,τι θα μπορούσε να είναι..
Το πήρε στα χέρια, και το περιεργάστηκε.
Ήταν κάτι ακαθόριστο, ένα μικρό «κάτι».
Παρά το μικρό του μέγεθος όμως, ήταν αρκετά τρομαχτικό, πόσο μάλλον όταν ήξερε πως το είχε βγάλει από το ίδιο του το κεφάλι.Το καθάρισε από το αίμα που το τύλιγε και το κοίταξε στα μάτια. Ναι, είχε μάτια, πράσινα μάτια, όπως ολόκληρο ήταν πράσινο…
Εκείνα τα μάτια τον κοιτούσαν με ειρωνεία και τον περιεργάζονταν. Άρχισε να τρέμει από φόβο και έκανε να το πετάξει από τα χέρια του.“Μη!” άκουσε τη φωνή του πλάσματος να λέει.
“Μη με πετάξεις, με χρειάζεσαι” του είπε, μάλλον επιτακτικά.
Εκείνος είχε μείνει αποσβολωμένος, ένιωθε πως θα λιποθυμήσει, μα συνέχισε να κοιτάζει εκείνα τα μάτια που μπαίναν μέσα στο είναι του με το βλέμμα τους.”Μα τι…” ψέλλισε και σώπασε….δεν είχε τι να πει.
“Εγώ σε κρατάω ζωντανό, δεν καταλαβαίνεις?” τον μάλωσε τώρα το πλάσμα. “Είμαι οι εμμονές σου, οι επιθυμίες σου και οι ανάγκες σου. Χωρίς εμένα θα πάψεις να ζεις, θα περιμένεις απλώς να πεθάνεις.“
Πέρασε αρκετή ώρα σιωπής.
“Δεν καταλαβαίνω….” μπόρεσε να πει.
“Και δεν θα καταλάβεις ποτέ, γιατί εγώ είμαι υπεύθυνο για την λογική σου, αλλά πιο πολύ για τα συναισθήματα σου…Για ψάξε μέσα σου…νιώθεις κάτι?” τον ρώτησε.
Πράγματι… από τη στιγμή που είχε βγάλει αυτό το πράγμα από το κεφάλι του, δεν ένιωθε τίποτα, ούτε χαρά, ούτε λύπη, ούτε καν εκείνη την φοβερή ημικρανία… είχαν όλα εξαφανιστεί.
Δεν ήξερε πως ν’ αντιδράσει, ούτε και τι να πει, ήταν το πιο περίεργο πράγμα που θα μπορούσε να του έχει συμβεί…
“Μα δεν μπορώ να σε βάλω μέσα μου… Είσαι κάτι που δεν γνωρίζω και μάλλον δεν θα ήθελα να μάθω ποτέ!” βρήκε το θάρρος να απαντήσει πια.
Το πλάσμα άρχισε να γελάει σαρκαστικά. “Αχ, καημένε μου…” του είπε, “τόσο καιρό με είχες μέσα σου κι ήσουν ευτυχισμένος… Δεν γνώριζες την όψη μου, αλλά δεχόσουν με ευχαρίστηση την επιρροή μου… Κανονικά δεν θα με γνώριζες ποτέ, ούτε και κανένας άνθρωπος γνωρίζει τις εμμονές και τις επιθυμίες του, πόσο μάλλον τις ανάγκες του…Κανονικά θα έπρεπε να μείνω κρυμμένο μέσα στο κεφάλι σου για πάντα, και να πεθάνω μαζί σου χωρίς ποτέ να γνωρίζεις την ύπαρξή μου” σταμάτησε για λίγο και παρατήρησε την αντίδραση του.
Εκείνος πια, είχε ξεπεράσει τον φόβο και προσπαθούσε να αντιληφθεί όλα όσα είχε μόλις ακούσει. Του ήταν όμως δύσκολο, κατά ένα περίεργο τρόπο δεν μπορούσε να σκεφτεί ούτε και να καταλάβει τίποτα.
“Μην σπαζοκεφαλιάζεις, σου είπα, εγώ είμαι η αιτία των σκέψεων σου…Άσε λοιπόν τα πως και τα γιατί και βάλε με γρήγορα στη θέση μου. Αν δεν το κάνεις τώρα, θα ζήσουμε και οι δύο στο τίποτα…έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον…” το πλάσμα άρχισε να μαλακώνει τον τόνο της φωνής του.
Συνέχισε απλώς να το κοιτάζει.
“Μην περιμένεις άλλο, σε λίγο θα είναι πια αργά!” είπε το πλάσμα σχεδόν εκλιπαρώντας.
Δεν κατάλαβε πως έκανε εκείνη την μηχανική κίνηση. Ήξερε πως δεν του άρεσε η ιδέα, αλλά ήξερε και πως δεν θα μπορούσε να ζήσει στο τίποτα…
Πλησίασε το χέρι του στο μέτωπό του και το πίεσε ελαφρά.
Ένας δυνατός πόνος του λύγισε τα πόδια κι όλα σκοτείνιασαν…σκοτείνιασαν…σκοτείνιασαν…
Ξύπνησε από τον ήχο του τηλεφώνου.
Δεν το απάντησε, κι έτρεξε στο μπάνιο για να δει την πληγή του.
Μα δεν υπήρχε τίποτα. Ούτε πληγή, ούτε εξόγκωμα, ούτε αίμα.
Ούτε και πόνος.
Επιτέλους η ημικρανία είχε περάσει…. |
“….Είμαι οι εμμονές σου, οι επιθυμίες σου και οι ανάγκες σου….”
Axxx…ειδες οταν ερχομαστε αντιμετωποι με τισ εμμονες,τις επιθυμιες και τις αναγκες που λιγο εως πολυ τις ξερουμε τοτε ερχετε το διλημμα…στις εμμονες καλυτερα να κανουμε ενα ξεσκαρταρισμα,τις επιθυμιες καλο ειναι καθε τοσο να τις επαναφερουμε στο προσκηνιο και να τις κρινουμε αν ειναι πραγματικες….Τα συναισθηματα δυστηχως η μαλλον ευτηχως δεν ελεγχοντε!
Οταν ερχομαστε πραγματικα αντιμετωποι με το “κατι” ετοιμαζομαστε για το μεγαλυτερο πολεμο…με τον εαυτο μας!
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 9:38 πμ
…
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 10:01 πμ
Καταπληκτικό!
Τα σέβη μου..
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 10:36 πμ
ena pulaki mu eipe pws parolo pu to kefali tu konteue na spasei apo imikrania, autos ka8otane mprosta sto pc me apotelesma na epidinosei tin katastasi. apapa.
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 10:55 πμ
to keimeno sou , ena comment, simera ine polu priergi i mera apo to prwi.. tha ta poume apo koda..
filia mexri tote…
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 2:43 μμ
Καρκινοματα εμονων…
Τα σεβη μου και τη καλησπερα μου…
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 3:16 μμ
Υποκλίνομαι…
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 5:03 μμ
Έχεις βαλθεί να μας τρελλάνεις! Αυτό είναι από τα πιο όμορφα sci-fi κείμενα που έχω διαβάσει! Τ Ε Λ Ε Ι Ο!
Άσε που θα “πονοκεφαλιάσεις” πάλι τον cpil, πως να το μετουσιώσει σε ταινία!
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 5:38 μμ
ELEOS, me trelanes … apla ena megalo mpraboooo
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 6:56 μμ
πολύ πολύ ωραίο κείμενο!
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 9:41 μμ
Λοιπόν, τί θα γίνει μ’ εκείνο το θρ;
Πάμε για best seller?
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 10:03 μμ
Απιστευτη γραφη, απιστευτο κειμενο συμφωνω εν μερη με την alexandra.
Ομως τελικα θεμα ειναι η γνωριμια με το μεσα και μαλιστα ακομα και να μην αρεσει αυτο που βλεπεις, απειλησε με μια ζωη χωρις συναισθημα! Μια ζωη σε γυαλα ειναι σιγουρα οτι χειροτερο. Αν και ακουγετε παντα ελκυστικο το μπλε χαπι (take the blue pill and i show you how deep the rabbit hole goes), αναρωτιεμε καλυτερα να ξερω ή να ζώ. Σιγούρα εγω θελω να εχω αισθησεις αλλα να και γνωριζω. Ο παντοτινος αγωνας για την ισορροπια ειναι ατελειωτος, ευχαριστω για τον πονοκεφαλο και ελπιζω να βρω και εγω αυτο που περιγραφει με ευκολια η alexandra!
21 Φεβρουαρίου 2007 στις 10:44 μμ
Χαιρομαι παρα πολυ που σας αρεσε και σας ευχαριστω ολους σας για τα καλα σας λογια… Και να φανταστειτε πως ειχα εναν ενδοιασμο να το ανεβασω, γιατι νομιζα πως θα το βλεπατε πολυ “διαστροφικο” ή ακομα και αηδιαστικο… Αλλα αφου βλεπω πως σας αρεσουν οι φανταστικες ιστοριες, λεω να βαλω τα δυνατα μου και να γραψω μερικες ακομα!!!
22 Φεβρουαρίου 2007 στις 1:15 πμ
Η εικόνα είναι γνώριμη…
τα συναισθήματα επίσης…
ομως η ερμηνεία και η εκφραση που αποτύπωσες εδω είναι μοναδική.
δεν ξέρω τι να πω, εχω μείνει κατάπληκτος…
εχεις ταλέντο να βγάζεις στην επιφάνεια αυτά που δεν μπορεί κανεις να προσδιορίσει εύκολα…και το κάνεις με έναν πολυ, πολύ ποιοτικό τρόπο…
Συνέχισε να μας εντυπωσιάζεις…Please!
22 Φεβρουαρίου 2007 στις 3:07 πμ
Πολύ ζωντανό και παραστατικό θα το έλεγα και καλά έκανες και δεν δίστασες να το βγάλεις. Πολύ καλά.
22 Φεβρουαρίου 2007 στις 6:11 μμ
22 Φεβρουαρίου 2007 στις 7:38 μμ
xmmmm…..γιατι ειχες ενδοιασμους?θα σε μαλωσω..ο,τι βγαινει απο μεσα αποκλειεται να μην εχει ανταποκριση…σημασια εχει οτι ταυτιζεται με αυτα που γραφεις καποιο ποσοστο ανθρωπων.
Οπως ειπε και ο “Οpenminded”…βγάζεις στην επιφάνεια αυτά που δεν μπορεί κανεις να προσδιορίσει εύκολα…
Δε μπορεις να φανταστεις τι ανακουφιση ειναι για πολλους απο εμας να προσδιοριζοντε αυτα που αισθανομαστε…
22 Φεβρουαρίου 2007 στις 8:16 μμ
Άργησα πάλι, τα είπαν όλα οι παραπάνω, δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, εκτος ότι μου αρέσει να σε διαβάζω πολύ.. παρα πολύ…
23 Φεβρουαρίου 2007 στις 12:41 πμ
aftos toulaxiston eixe kati ekei mesa…!
23 Φεβρουαρίου 2007 στις 1:55 πμ
Δηλαδη αντεχετε και κατι πιο διαστροφικο??? (κατι εχω στο μυαλο μου, κι οχι μονη μου..χεχεχε)
23 Φεβρουαρίου 2007 στις 2:20 πμ
xaxaxa leonii…
Eπισης το αλλο που θελω να πω ειναι πολλα μπραβο στη Φουλιαννα ειναι οτι για το καθε σχολιο εχει κατι να πει αυτο κανει την επικοινωνια αμφιδρομη και σε κανει να αισθανεσαι οικεια και ζεστα…..
Το ιδιο κανει και ο Κeim….
Γι αυτο ειναι τα δυο αγαπημενα μου blogs στο διαδικτυο…
Δειχνει οτι υπολογιζει ο σχολιαζομενος τη γνωμη του σχολιαστη και δεν εχει το blog μονο για να τονωνεται ο εγωισμος οπως γινεται με πολλα blogs πλεον….
23 Φεβρουαρίου 2007 στις 11:02 πμ
philos: Ασε το διάβασα και λέω να κάνω 3ο blog και να κάνω ταινίες μόνο τα ποστ της fouliannas…>!
24 Φεβρουαρίου 2007 στις 4:38 μμ
Εφιαλτικό!
Μού θύμησες το IT του Stephen King!
Πολύ καλό!
25 Φεβρουαρίου 2007 στις 5:02 μμ
Μου θύμισες λίγο τη μεταμόρφωση του Κάφκα, καλή προσπάθεια, θα ήθελα ένα πιο “άρρωστο” τέλος.
25 Φεβρουαρίου 2007 στις 8:15 μμ
Εγώ αυτό 8α το κάνω ταινία.
steven spilberg
26 Φεβρουαρίου 2007 στις 6:09 μμ
Μάλλον θα σε προλάβω Steven…
22 Μαρτίου 2007 στις 3:20 πμ
Pingback: Inner Mind II « FOULIANNA – SOS