Εισαι 10 χρονων και εχεις γεννεθλια. Μια φιλη που μολις ηρθε απο την Αμερικη σου φερνει δωρο μια κασετα εταιριας, με το απλο ονομα “The Police – Best of”. Το “Message in a bottle” σου γαργαλαει το αυτι. Δεν εχεις ξανακουσει κατι αναλογο, τα ραδιοφωνα δεν παιζουν τετοια μουσικη. Τι ηχοι ειναι αυτοι? Καθεσαι στον καναπε αμιλητη και σκεφτεσαι. Οχι, δεν σκεφτεσαι, νιωθεις. Ειναι η αρχη. Θες κι αλλο…

Εισαι 12 κι ανακατευεσαι στις παρεες των αγοριων. Τα κοριτσια σου φαινονται πολυ βαρετα, και εκεινα τα αμουστακα χαζοχαρουμενα πλασματα φαινονται να γνωριζουν περισσοτερα για τους ηχους που θες να μαθεις. Δανειζεσαι κασεττες, μαθαινεις. Doors, Beattles, Rolling Stones, The Who, Queen, Deep Purple, Led Zeppelin…Ταξιδευεις, χαιρεσαι, χοροπηδας και μελαγχολεις. Διαβαζεις μουσικα βιβλια. Ανακαλυπτεις ποιηση. Ανακαλυπτεις συγγραφεις. Εισαι πολυ μικρη για να διαβαζεις Τζακ Κερουακ, μα νιωθεις και την παραμικρη λεξη. On the Road με “Rock And Roll” απο Zeppelin και πηγαινεις φανταστικες βολτες με μεγαλες μηχανες.

Εισαι 14 χρονων και εχεις ζωγραφισει στο σκισμενο σου τζην σχηματα και μοτιβα που πολυ αργοτερα εμαθες πως καποιοι τα λενε “tribals”. Το ονομα Pink Floyd αγκαλιαζει με αγαπη τον μηρο σου. Προχθες ενας φιλος σε ειδε στο δρομο και σε ρωτησε τι ειναι αυτο. Πως να του εξηγησεις? Πως να του πεις πως δεν ξερεις και πολλα για την ιστορια τους, μα η μουσικη τους σε κανει να βιωνεις συναισθηματα που μονο ερωτα θα μπορουσες να τα βαφτισεις? Δεν ξεφυγες ποτε απο τη μαγεια τους. Μα μολις εχεις αρχισει να μαθαινεις, μολις εχεις αρχισει να πετας… “Learning to Fly“…

Εισαι 16 χρονων. Τραγουδας “Diamonds and Rust” μαζι με την Joan Baez και ονειρευεσαι καποιον που δεν εχεις γνωρισει ακομα. Συνεχιζεις να μελαγχολεις με “One more cup of Coffee” απο τον Bob Dylan. Παιρνεις λιγο τα πανω σου με “Ziggy Stardust” απο David Bowie. Ουρλιαζεις “Cry Baby” και σκεπαζεις τη φωνη της Janis Joplin. Η μανα σου χτυπαει δυνατα την κλειδωμενη πορτα του δωματιου σου για να σταματησεις. Δεν την ακους και αρχιζεις να λικνιζεσαι με “Somebody to love” απο Jefferson Airplain…Εχεις φτιαξει ενα τετραδιο “Σχεδιου και ποιηματων” οπου δημιουργεις εικονογραφημενα κειμενα. Σκεφτεσαι πως θα ηθελες πολυ να πας στη Σχολη Καλων Τεχνων, μακαρι να δεχονταν οι γονεις σου. Πηγαινεις σε ξεφρενα rock parties που γινονται σε ταρατσες και αυλες, και κανεις δεν ενδιαφερεται να πιει αλκοολ η να βρει γκομενα. Ολοι πανε για τη μουσικη! Μεχρι και στον υπνο δεν αποχωριζεσαι το τεραστιο μαυρο walkman σου που σου χαλαει τις μελωδιες με το γουργουρισμα του καθως γυριζει την κασεττα…

Εισαι 18 χρονων…Ο καιρος περναει γρηγορα. “Time” απο Tom Waits, “Time” απο Pink Floyd…Η καρδια σου χτυπαει γρηγορα και το κορμι σου ακουει τον ρυθμο του ερωτα. Ακους τον ηχο της σιωπης “Sound of silence” Simon & Garfunkel, και εξανεμιζεσαι στη σκονη με “Dust in the wind” των Kansas…Δεν τολμησες ποτε να του πεις πως τον αγαπας, δεν το εμαθε ποτε. Απλα τραγουδησες μαζι του “Patience” (Guns n’ Roses) και “If I close my eyes forever” (Ozzy Osbourne & Lita Ford). Ζωγραφιζεις τα ονειρα σου με τα κομματιασμενα σου παστελ. Οχι, δεν ζωγραφιζεις, χτιζεις. Χτυπας τοσο δυνατα τα παστελ πανω στο χαρτι σου που τα αναγκαζεις να θρυμματιζονται και να διαλυονται στα χερια σου…Μονο ετσι μπορεις να εκφρασεις αυτο που νιωθεις…
Κανεις μια βολτα στα δισκαδικα, στο Μοναστηρακι. Αγοραζεις το πρωτο σου βινυλιο “Delicate Sound of Thunder” Pink Floyd. Δεν εχεις πικαπ, αλλα και τι μ’αυτο?
Τον ειδες μια τελευταια φορα σε ενα αστικο για την Ακαδημιας. Τον αποχαιρετισες με το “Babe I’m gonna leave you” απο Led Zeppelin και δεν τον ξαναδες ποτε.

Εισαι 20 χρονων. Ζεις πλεον μια εντονη ζωη, προσπαθεις να μαθεις και να ζησεις οσο πιο πολλα μπορεις. Εισαι μακρια απο τον τοπο σου, σε μια σχολη που ενεκριναν οι γονεις σου, (παντα ελπιζεις ομως πως μια μερα θα τα καταφερεις να κανεις το ονειρο σου πραγματικοτητα). Τσιριζεις καθε πρωι με τερμα τα ηχεια “Dream on” Aerosmith. Η καθε μερα δεν σου φτανει, κοιμασαι ελαχιστα, διαβαζεις πολυ και ζωγραφιζεις λιγο, φτιαχνεις μικρα γλυπτα στον τοιχο σου με τσαλακωμενη εφημεριδα. Κλεινεσαι στο δωματιο και ανακαλυπτεις καινουρια πραγματα, σκοτεινα…”Lost Reflection” Crimson Glory, “Horse Latitudes” Doors. Εχεις μια κουνιστη καρεκλα και ονειρευεσαι να ζουσες σε μια σοφιτα, οπου απο το μικρο της παραθυρο θα μπορουσες να δεις το διαστημα (καπου το ειχες διαβασει παλια αυτο, μα δεν θυμασαι, θα περασουν πολλα χρονια μεχρι να το ξανανακαλυψεις). Ο μοναδικος πινακας που εκανες, ηταν ενα τεραστιο κατασκοτεινο περασμα, μια πυλη στο αγνωστο, ενα υπερφυσικο ψαροκοκκαλο που το δημιουργησες ενα βραδυ με ακρυλικα χρωματα πανω σε κολημενες εφημεριδες που σχηματιζαν εναν τεραστιο καμβα, χωρις πινελο, με τα χερια, με το κορμι σου, πινοντας ενα μπουκαλι βοτκα, καπνιζοντας τα πρωτα σου τσιγαρα και ακουγωντας ξανα και ξανα “Epitaph” απο King Crimson. Το αφιερωνεις σε ενα φιλο που το αγαπουσε τρελα και ειχε το θρασος να φυγει γρηγορα…

Εισαι 22 χρονων. Αλλαζεις. Bauhaus, Stranglers, Cure, Clash, Sex Pistols, Dead Kennedys, The Sisters of Mercy, Joy Division, Souxsie and the Banshees. “Butterfly on a wheel“, The Mission…”The Passenger” Iggy Pop. Ντυνεσαι στα μαυρα, βαφεις τα ματια σου ακομα πιο μαυρα. Οσο πιο ταλαιπωρημενη και κομενη φαινεσαι, τοσο πιο καλα δηλωνεις τη μουσικη σου. Αν ηξερες πως αργοτερα δεν θα χρειαζοταν να ζωγραφιζεις μαυρους κυκλους κατω απο τα ματια – θα κατασκηνωναν μονιμα εκει απο μονοι τους – θα γελουσες με τις βλακειες που εκανες. Πηγαινεις σε μια σχολη που δεν ηθελες πραγματικα, και το μονο μαθημα που δεν χανεις ποτε ειναι η Ιστορια της Τεχνης. Αλλα το μυαλο σου το εχεις στον ερωτα. Ο αγαπημενος σου σε μαθαινει αλλα πραγματα. Metallica, Sepultura, WASP, Judas Priest, Motley Crue, AC/DC, Halloween, Kreator (Kasator ), Queensryche, Motorhead… Δεν ταιριαζετε και πολυ στα μουσικα γουστα, μα το παθος και των δυο για τη μουσικη σας φερνει κοντα με τη γλωσσα των κορμιων. Παιζεις λοιπον αναμεσα στα ειδη και τα στυλ. Η μουσικη δεν σε αφηνει ποτε, ή μαλλον εσυ δεν την αφηνεις. Μεχρι και στη φασινα….Σκουπιζεις, σφουγγαριζεις και ξεσκονιζεις ρυθμικα τραγουδωντας “Cinderella” απο Fuzztones και “Carry on” απο Manowar (αναλογως με τις διαθεσεις και την ενταση της καθε δουλειας). Τελικα γραφεις μια κασεττα με τετοιου ειδους επιλογες (ασχετα σε ειδος, μα καταλληλα για φασινα), την ονομαζεις Cleaning House και μοιραζεις μερικα αντιτυπα σε φιλους. Απορεις ποσο καθαρα ειναι τα σπιτια τους στο εξης!!!

Εισαι 24 χρονων. Τρεχεις σε συναυλιες – αν και στις περισσοτερες δεν εχεις λεφτα να μπεις και ακους απ’εξω, ή δεν βρισκεις εγκαιρα εισιτηριο, οποτε παλι ακους απ’εξω. Ο καλος σου ειναι κι αυτος κιθαριστας σε ενα συγκροτημα. Περνας ατελειωτα βραδια βοηθωντας τον να βγαλει τα ριφακια και τις συγχορδιες των τραγουδιων. “One” Metallica. Η φωνη σου ακομα δεν εχει χαλασει απο τα τσιγαρα, την δοκιμαζεις με το κουρδιστηρι και πιανει πρασινα. Δεν θα πιστευεις αργοτερα ποσο λεπτομερως θα θυμασαι τα τραγουδια στα σημεια που παιζει η κιθαρα. Ακομα κι αν δεν θυμασαι λεξη απο τους στιχους, μουρμουριζεις τη μελωδια. Τον συνοδευεις σαν καλη groupy σε ολες του τις συναυλιες, και εισαι η μονη απο το κοινο που ξερει απ’εξω τα τραγουδια. Σχεδιαζεις το λογοτυπο του συγκροτηματος με περηφανια! Νομιζεις πως μπορεσες κι εσυ να συμμετεχεις λιγο στη δημιουργια του. Τον βλεπεις να εξελισσεται, να ηχογραφει τον πρωτο του δισκο. Ονειρευεσαι να του φτιαξεις ενα studio ηχογραφησεων. “Για ένα σεβντά, για ένα μπλούζ, για ένα σαράκι” (πως μπορει ενας αμανες, ενα μπλουζ κι ενα ροκ να συνυπαρχουν στο ιδιο κομματι?), “Παιανας” (ιχνη απο Metallica με βιολι και αρμονικες) απο Το Στοιχημα. ( )

Εισαι 26 χρονων. Εχεις φυγει απο την αγαπημενη σου πολη και μενεις στην Πρωτευουσα!!! Παρατησες τη σχολη μια ανασα πριν το πτυχιο και ψαχνεις να βρεις τι θες να κανεις στη ζωη σου. Δουλευεις πολυ και διασκεδαζεις λιγο. Παρακολουθεις λιγα μαθηματα σχεδιου σε ενα εργαστηρι κοντα στο σπιτι σου. Ο δασκαλος δεν σου δινει και πολλη σημασια, δεν σου δειχνει τιποτα απο οσα θες να μαθεις. “Εσυ εισαι γεννημενη καλλιτεχνης, σου λεει, οι καλλιτεχνες κουκλα μου δεν γινονται, γεννιουνται, δεν εχω τιποτα να σου μαθω” Νευριαζεις και δεν ξαναπας ποτε. Οι πινακες σου ειναι σκοτεινα χρωματιστοι η και μονοχρωμοι. Ο καλος σου, σου παιρνει εναν απο τους αγαπημενους σου πινακες, αλλαζει την υπογραφη και τον χαριζει σε μια φιλη του. Απογοητευεσαι και σταματας πια να ζωγραφιζεις. Δινεις μικρες ευκαιριες στη μουσικη σου. Επισκεπτεσαι που και που μπουατ και μουσικες σκηνες, μα περισσοτερο συμμετεχεις σε σπιτικες μαζωξεις με αφθονο κρασι και κιθαρες. Ακομα μπορεις και τραγουδας σωστα. “Κουτση κιθαρα” Μ.Λοιζος, “Το ‘ 69” Π.Σιδηροπουλος, τραγουδας με δακρυα “Θεσσαλονικη” απο τον σταυρο του Νοτου, Θ.Μικρουτσικος. Αρχιζεις να σκεφτεσαι πως πηρες τη ζωη σου λαθος…

Εισαι 28 χρονων. Μολις εχεις συνελθει απο ενα βασανιστικο πονο που σε κρατησε κατακοιτη για δυο ολοκληρους μηνες. Ο αγαπημενος σου (που ειναι αλλος απο αυτον που ειχες τοσα χρονια)συνηθιζε να σκεπαζει τα οδυνηρα βογκητα σου με reggae, κι εσυ ξεχνιοσουν, εκανες τον πονο τραγουδι “One Love” Bob Marley, και προσπαθουσες να μη σκεφτεσαι πως μπορει αυτο να ειναι η αρχη του τελους. Αλλα εχει περασει πια. Θυμηθηκες τα σχεδια σου. Ειχες δωσει στην τεχνη σου μια μικρη ευκαιρια, ξαναχαθηκες για λιγο στα χρωματα, εφτιαξες ενα μικρο εργαστηρι στο σπιτι και αφηνες μονιμα τα παραθυρα μισανοιχτα για να μη σε πνιξουν οι μυρωδιες των χρωματων. Βρισκεσαι ενα βραδυ σε μια παραλια της Χαλκιδικης με τον καλο σου και μερικους ακομα φιλους του, αγνωστη αναμεσα σε αγνωστους. Καθισμενοι ολοι γυρω απο τη φωτια, συζητουν τα δικα τους, θυμουνται τα περασμενα. Δεν ακους με προσοχη, εισαι ξαπλωμενη και κοιτας τα αστρα. Ζαλιζεσαι, και σφιγγεις το sleeping bag αναμεσα στα δαχτυλα σου. Τα δικα του ειναι πολυ απασχολημενα για να σε κρατησουν. Παλι βλεπεις πως εισαι μονη. Τις σκεψεις σου διακοπτουν οι φωνες τους. Τσακωνονται. Ας μπορουσαν να σταματησουν…Δεν τους αντεχεις. Σηκωνεσαι ηρεμα. Δεν τους μιλας. Ανακαθεσαι και αρχιζεις να τραγουδας Ξυλουρη, “Ητανε μια φορα – ματια μου, κι ενα καιρο….” Η φωνη σου σκεπαζει μελωδικα τον καυγα τους. Σε κοιτουν με εκπληξη. Δεν τους βλεπεις, τραγουδας και χαζευεις τ’αστρα. Επιτελους σταματουν να μιλουν και σ’ακουνε ηρεμα. Μολις τελειωνεις το τραγουδι, γυριζεις το κεφαλι και τους κοιτας στα ματια. Σου χαμογελουν. Δεν ξαναμιλησε κανεις.

Εισαι 30 χρονων. Βρισκεσαι παλι σε αλλο μερος, μακρια απο την “πατριδα” σου (αλλα στην γεννετειρα σου), κι εχεις καποιον αλλον διπλα σου, καποιον που στην πορεια θα καταλαβεις πως σε τραβηξε κοντα του η ενασχοληση του με τη μουσικη, αλλα τελικα οχι τοσο οσο θα ηθελες η οσο πιστευες πως ηταν. Τα χρονια της σ ι ω π η ς . Δεν ακους τιποτα, δεν τραγουδας τιποτα. Περιεργο, δουλευεις σε δισκοπωλειο, ειναι η ευκαιρια σου να αποκτησεις οσα cd ηθελες. Μα δεν ενδιαφερεσαι πια. Φτιαχνεις cd με αγαπημενες επιλογες και τα χαριζεις σε φιλους. Δεν διαβαζεις, δεν ζωγραφιζεις, δεν συμμετεχεις πουθενα. Εχεις αλλαξει τοσες πολεις, δουλειες και σπιτια που εχεις χασει σχεδον ολους σου τους πινακες, τα μισα σου βιβλια και ολα σου τα βινυλια. Χαρισμα η ζωη σου σε πεινασμενα ορνια. Παρα το οτι εχεις ονειρα και τεραστια ορεξη να εξελιχθεις, να ανεβεις, ο ιδιος σου ο εαυτος σε τραβαει κατω. Παιρνεις λαθος αποφασεις, ζαλισμενη απο τις δυσκολιες που αντιμετωπιζεις. Νομιζεις πως ηρθε η ωρα να ηρεμησεις, να ζησεις μια συμβατικη ζωη οπως ολοι. Η καθημερινοτητα πλεον ειναι ενας δυσκολος αγωνας. Ουτε καν μιλας, παρα το γεγονος πως ολοι σε ξερουν σα φλυαρη. Ζεις σε ενα απεραντο κενο. Τωρα, μονο σιωπη…( το μονο που δεν σταματησε ποτε να παιζει, ηταν εκεινες οι χιλιοπαιγμενες κασεττες Pink Floyd με το χουρχουρητο του χρονου να σκεπαζει τις μελωδιες…Αλλα αυτο δεν πιανεται, δεν ειναι απλως μουσικη, κυλαει στο αιμα σου, ειναι κατι αλλο …”Comfortably Numb“)

Εισαι 32 χρονων. Κουρασμενη ακομη πιο πολυ, αναζητας ηρεμους ηχους και μελωδικα ταξιδια. Ανακαλυπτεις τις μουσικες του κοσμου, ονειρευεσαι ενα ταξιδι στην Ινδια, ενα στο Περου και ενα στην Κουβα. “I love you” Omar Faruk Tekbilek, “Tana Mana” Ravi Shankar, “Emmeleia” Dead Can Dance, Lisa Gerrard, Paul Oakenfold, David Lynch… Πας σε ethnic φεστιβαλ και μαθαινεις να παιζεις με αλυσιδες. Δεν εισαι σιγουρη αν αυτο ηθελες στη ζωη σου, τουλαχιστον εχεις ακομα τη μουσικη. Αλλαζεις και παλι. Πεταξες τα μαυρα και φορας χρωματα. Ενα βραδυ θα θυμηθεις τα νιατα σου, οταν ενας καλος σου φιλος σε καλεσει πανω στη σκηνη να τραγουδησετε παρεα “People are Strange” Doors. Βαζεις στοχους. Δουλευεις σαν σχεδιαστρια σε μια καλη εταιρια. Εισαι πλεον πολυ καλη στο σχεδιο με τον υπολογιστη, κι ακομα κι αν εχεις χρονια να πιασεις πινελο και μολυβι, οι δημιουργιες σου σε κρατανε ζωντανη και ευχαριστημενη. Θυμασαι πως εγραφες καποτε καλα και πειραματιζεσαι ξανα δημιουργωντας μικρα διηγηματα. Μα εισαι τοσο πολυ κουρασμενη… Κανεις το μεγαλυτερο σου λαθος, στωϊκα και σκυβοντας το κεφαλι.

Εισαι 34 χρονων. Οργιζεσαι με τον εαυτο σου. Αισθανεσαι πως βρισκεσαι στο πιο σκοτεινο σημειο της ζωης σου. Δεν παει αλλο. Επιασες πατο. Πως τολμησες ν ‘αφησεις τον εαυτο σου απ’ εξω? Εχεις μεσα σου τη φλογα της αλλαγης, της εξελιξης, λαχταρας συνεχεια να μαθαινεις και να δημιουργεις. Αρχιζεις και ξυπνας. Ξεσκιζεις με μανια το κουκουλι που εφτιαξες εδω και λιγα χρονια. Βγαινεις προς τα εξω. Τρομαζεις. Η μουσικη σου ειναι οργισμενη. Ξαναχοροπηδας και τραγουδας με ενταση παλιους ξεχασμενους στιχους. “I ‘ll put a spell on you” Maryllin Manson. Δεν σου φτανει, οπως καποτε, θες κι αλλο. “More” The Sisters of Mercy. Ανακαλυπτεις καινουρια ακουσματα. (που ζουσες τοσο καιρο? απο ποιο πηγαδι βγηκες?) Ξαναγυρνας επιτελους στον εαυτο σου. Το πρωτο σου σχεδιο με μολυβι ειναι θλιμενο και εχει σκληρα περιγραμματα, το χερι σου εχει μουδιασει. Αποφασισες ομως να το ξαναεκπαιδευσεις, σωστα αυτη τη φορα. Ζωγραφιζεις παλι για σενα, χαιρεσαι που τα καταφερνεις ακομα. Εχεις ηδη αποφασισει να ζησεις απο αυτο, κανεις τα απαραιτητα για να το πραγματοποιησεις, εστω και αργα. Χρησιμοποιεις οτιδηποτε μπορεις για να σε ξυπνησει, να σου θυμισει ποια εισαι. Μαθαινεις απο ανθρωπους, διαβαζεις παλι βιβλια που αγαπουσες, ακους μουσικες που ειχες ξεχασει, γελας δυνατα. ” Third Man on the Moon” Masters of Reality. Αγαπας με ολη σου την ψυχη και το δειχνεις. Φτανεις τον εαυτο σου στα ορια του, κι ανακαλυπτεις πως εχει κι αλλο απο κει και περα, δεν υπαρχουν ορια. Δινεσαι ολοκληρη στο ονειρο σου. Δεν σε νοιαζει αν θα πληγωθεις, εισαι παλι ζωντανη, κι αυτο μετραει. Μα δεν φοβασαι. Ξερεις πως ακομα κι αν φαινεται αλλιως, δεν πληγωνεσαι, εχεις ηδη αρχισει ν ‘ανεβαινεις τα σκαλοπατια σταθερα. “Faraway, so Close” Nick Cave and the Bad Seeds. Ζεις ενα διαρκη αποχωρισμο, απο ανθρωπους πραγματα και καταστασεις του πριν, του τωρα, του μετα “Long slow Goodbye” QOTSA. Ειπες ολα οσα επρεπε να πεις, εκανες ολα οσα οφειλες να κανεις, ελπιζεις. Εισαι ετοιμη πια για μια μεγαλη αλλαγη, για την τελευταια (?) επανασταση. “Butterflies and Huricanes” Muse. Βρισκεσαι στην οχθη ενος μεγαλου χειμμαρου και ολα οσα θες ειναι απεναντι. Κοιτας πισω και βλεπεις πως δεν μπορεις να επιστρεψεις πια. Πρεπει να κανεις το μεγαλο βημα, μπροστα. “Shine on you Crazy Diamond” Pink Floyd. Θα τολμησεις?

(Εναλλακτικο τελος:
Ακομη κι αν η μουσικη ειναι ενα απο τα μεγαλυτερα κομματια της ζωης σου, την προδωσες καποια φορα, οπως και την τεχνη σου και τα ονειρα σου. Οσο για τα υλικα, ποτε δεν σε νοιαζανε, ησουν παντα ελευθερη απο αυτη τη φυλακη. Ομως οι ανθρωποι… Οι ανθρωποι ηταν και ειναι παρα πολυ σημαντικοι στη ζωη σου. Ηταν το μονο πραγμα που δεν αλλαξες, δεν εφυγες ποτε, ησουν παντα εκει, ηταν η δυναμικη σταθερα σου. Εκεινοι βεβαια το βλεπουν αλλιως. Αλλοι ερχονται και αλλοι φευγουν, αλλοι με βαρος κι αλλοι αναλαφρα. Δεν σε πειραζει και πολυ αυτο, μπορει να σε ποναει που και που, μα εχεις συνηθισει. Ξερεις και ξερουν πως με οσους συναντηθηκες δεν θα παψεις να εισαι ενα ποτε!
Ηρθε λοιπον η ωρα να το παρεις αλλιως!
Κρατας σφιχτα το χερι των φιλων που ηταν παντα εκει.
Στελνεις φιλια στους αγαπημενους σου που εφυγαν – ακομα κι αν ειναι μακρια, θα τα παρουν!!!
Ανοιγεις μια τεραστια αγκαλια σε καινουριους ανθρωπους που μπηκαν στη ζωη σου!
Ονειρευεσαι ενα χαρουμενο μελλον, και κλεινεις το ματι στο ….mp3 σου (πλεον….υστερα απο ραδιοκασετοφωνα και πικαπ, ακομα και cd players, ακολουθεις κι εσυ την τεχνολογια). Πατας το κουμπι και…
“With a little help from my friends” Lennon/McCartney …ολα θα πανε καλα!!! )

Υ.Γ. Όλα τα τραγούδια που αναφέρονται παραπάνω υπάρχουν στην playlist μου ΕΔΩ!!!