Έτσι μου’ρχεται αυτές τις μέρες να πάρω ένα μαγικό μολύβι και να ζωγραφίζω στα πρόσωπα των ανθρώπων διάφορες εκφράσεις που θα έμεναν για λίγο εκεί, τόσο λίγο όσο να καταλάβει ο καθένας το λάθος του…
Θα ζωγράφιζα εγκάρδια χαμόγελα πάνω σε ειρωνικά γέλια, χαρούμενα μάτια πάνω σε υγρά μάγουλα, μα πιο πολύ, θα έσβηνα γκρινιάρικα χείλια και τσατισμένα φρύδια για να τους χαρίσω μια ήρεμη και γαλήνια έκφραση…
Και καμιά φορά, θα έβαζα φερμουάρ σε κανα-δυό τεράαααστια στόματα, μια και ο μόνος τρόπος για να τα κλείσεις είναι με την βία. (άσε που ειδικά στους συγκεκριμένους, πολύ θα ήθελα να ζωγραφίσω και μουστάκια)
Ύστερα, ίσως γινόμουν πιο απαιτητική, θα ήθελα να επέμβω και στα μυαλά τους, αλλά μάλλον είναι δύσκολο να ζωγραφίσεις ιδέες πάνω στο γκρίζο…
Τότε ίσως έκανα κάτι πιο απλό. Θα έφτιαχνα μεγάλα παράθυρα πάνω σε μέτωπα και κούτελα, χωρίς κουρτίνες και χωρίς πατζούρια, διάπλατα ανοιχτα, μπας και μπει λίγος καθαρός αέρας….Οι ιδέες όπως και οι ψείρες, πάνε στα καθαρά κεφάλια!!!
Τέλος, θα κατέβαινα λίγο πιο κάτω, στα παντελόνια τους….Μα που πήγε το μυαλό σας?
Θα έραβα τις τσέπες και θα έκλεινα τα πορτοφόλια.
Θα ζωγράφιζα στη θέση τους μαρούλια! (πάντα με εντυπωσίαζε η φράση της μαμάς μου σε περίπτωση μεγάλων ενδεχόμενων χρεών: “Μα και πως περιμένεις να το πληρώσω? Με μαρουλόφυλλα?”)
Έτσι μου’ρχεται λοιπόν αυτές τις μέρες, να βρω ένα τρόπο να αλλάξω την πραγματικότητα που έχω γύρω μου…Να σβήσω την ματαιοδοξία και την απληστία και να ζωγραφίσω την υπευθυνότητα και την εμπιστοσύνη… (Ειδικά για την τελευταία, ίσως χρησιμοποιούσα τα χαρακτικά μου για να είμαι ειλικρινής, ένα μολύβι τι να σου κάνει??? )