Ήρθε η ώρα να σας συστηθώ. Θα σας ταράξω λίγο με την ιστορία μου, γι’ αυτό όσοι είστε ευαίσθητοι να μη τη διαβάσετε….

Είμαι ο Λάζαρος.
Είμαι κορίτσι.
Στειρωμένο. Ίσως γι αυτό δεν με ενοχλεί που έχω αντρικό όνομα.
Ο νονός μου μπέρδεψε τα φύλα στο νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα για 2 εβδομάδες μετά τους πρώτους μήνες της ζωής μου…
Ήταν θαύμα οτι επέζησα, γι αυτό και με ονόμασαν έτσι.
Γεννήθηκα αδέσποτη, και σαν μωρό κι εγώ έπαιζα με όλα όσα έβρισκα και ήμουν πολύ σκανταλιάρα…(ακόμα είμαι!!!)
Ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, εγώ και τα δυό μου αδέρφια, σε ηλικία 2 μηνών, κρυφτήκαμε στη μηχανή ενός αυτοκινήτου σε ένα ιδιωτικό parking. Είχε ζεστασιά, και …θάνατο!!!
Το πρωί ξύπνησα από έναν εφιάλτη, μόνο που ήταν αληθινός…
Βρισκόμουν κομματιασμένη στην είσοδο του parking, μακριά από τη φονική μηχανή, δίπλα στα νεκρά μου αδέρφια. Κάποιος μας είχε μεταφέρει εκεί, και μας άφησε ελπίζοντας πως κάποιος θα περάσει να μας φροντίσει. Μάλιστα άφησε και μια κονσέρβα τόνου δίπλα μας…
Φυσικά δεν μπορούσα να μετακινηθώ για να πλησιάσω το φαγητό μια και το ένα μου χέρι ήταν κομματιασμένο, το ένα μου πόδι σπασμένο και όλο το δέρμα της κοιλιάς μου ανοιγμένο…
Όχι οτι είχα και όρεξη να φάω βέβαια…
Το ίδιο βράδυ πέρασε ένα ζευγάρι από εκεί που βρισκόμουν, απελπισμένη, έτοιμη να πάω να συναντήσω τα αδελφάκια μου…
Η κοπέλα έσκυψε και με χάϊδεψε…
Θυμάμαι το βλεμμα της όταν συνειδητοποίησε την καταστασή μου…Τα μάτια της βουρκώσαν και με σήκωσε απαλά στα χέρια της.
Ο άντρας που ήταν δίπλα της, κάτι της είπε με έντονο ύφος, δεν καταλάβαινα τη γλώσσα τους, μα νομίζω πως προσπαθούσε να την πείσει να με αφήσει γιατί δεν θα επιζούσα…
Εκείνη, δεν έλεγε να με αφήσει…
Με τα πολλά, την έπεισε…
Πανικοβλήθηκα!!!
Έβαλα όλη μου την δύναμη και άρπαξα με το γερό μου χέρι την μπλούζα της, δεν την άφηνα…
Προσπαθούσα να την παρακαλέσω να μην με αφήσει…
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι να με βάζει γρήγορα στην αγκαλιά της και κλαίγοντας να τρέχει στους δρόμους…
Ξύπνησα στο κτηνιατρείο. Ξύπνησα απότομα, περίεργα, κάτι με είχε τσιμπήσει και ένα υγρό έτρεχε στις φλέβες μου που με ανάγκασε να ανακτήσω και πάλι τις αισθήσεις μου…
Η κοπέλα και ο γιατρός συζητούσαν αρκετή ώρα.
Όταν τελείωσαν, με πήρε πάλι στην αγκαλιά της, και με τύλιξε με το μπουφάν της που το είχα γεμίσει αίματα.
Με πήγε σπίτι της.
Με φρόντισε.
Δεν με άφηνε ποτέ από την αγκαλιά της, ούτε κι όταν έκανε δουλειές στο σπίτι.
Είχε μια μπλούζα με μια μεγάλη τσέπη μπροστά, σαν μάρσιπο, και με έβαζε εκεί μέσα για να αισθάνομαι τη ζέστη του κορμιού της και να μην κλαίω. Δεν θυμάμαι πως ήταν, αλλά κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται τα μωρά στην κοιλιά της μαμάς τους…
Ήξερα πως με αγαπούσε, γιατί την έβλεπα να με ταίζει μπουκιές από το καλύτερο κρέας που μασούσε πρώτα η ίδια, μια κι εγώ δεν είχα δύναμη να μασήσω το φαγητό μου. Με κρατούσε και με βοηθούσε να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα μου, μια κι εγώ δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου. Μα πιο πολύ ένιωθα την αγάπη της όταν τα μάτια της έτρεχαν ποτάμια, όταν με έκανε μπάνιο με ζεστό νερό και αντισηπτικό, για να καθαρίσει το γράσσο από την ανοιχτή μου κοιλίτσα, και να ξαναφτιάξω καινούριο δερματάκι…Θυμάμαι πονούσα τόσο πολύ, που μου κοβόταν η ανάσα και δεν μπορούσα πια ούτε να γκρινιάξω, ούτε να κλάψω…Μόνο κοιτούσα τα υγρά της μάτια και ηρεμούσα με την απαλή φωνή της που με καθησύχαζε…Κι αφού το μαρτύριο περνούσε, αυτή η ίδια φωνή με νανούριζε γλυκά κι εγώ κοιμόμουν βαθιά, προσπαθώντας να δυναμώσω και να γίνω καλά.
Μετά από λίγες μέρες, με πήγε πάλι στον γιατρό και με αφήσε…
Νόμιζα πως δεν θα την ξαναέβλεπα.
Ο γιατρός με τσίμπησε πάλι και κοιμήθηκα μεμιάς.
Όταν ξύπνησα, ήμουν μόνη, κλεισμένη σε ένα κλουβί και δεμένη με πολλές γάζες.
Το ένα μου χέρι δεν υπήρχε πια…
Το σπασμένο μου πόδι βάρενε από τον γύψο, και η κοιλίτσα μου είχε σε κάποια μέρη κλωστές, μα δεν ήταν και πάλι όλη κλειστή…
Νόμιζα πως εκείνη η κοπέλα με ξέχασε, δεν θα την ξαναέβλεπα ποτέ…
Αλλά όχι…
Όσο καιρό έμεινα εκεί, ερχόταν και με τάϊζε, με αγκάλιαζε, μου άλλαζε τις γάζες, με καθάριζε και μου μιλούσε. Και πριν φύγει, πάντα με νανούριζε για να κοιμηθώ.
Όταν γυρίσαμε και πάλι στο σπίτι, ήμουν πολύ καλύτερα.
Δυσκολεύτηκα πολυ να σηκωθώ, μια και με ένα χέρι και το ένα πόδι στο γύψο έχανα την ισορροπία μου συνέχεια.
Αλλά ήμουν δυνατή και γρήγορα τα κατάφερα.
Συνέχεια μπερδευόμουν και προσπαθούσα να πατήσω το χέρι που μου έλειπε, με αποτέλεσμα να κουτουλάω όλη την ώρα το σαγόνι μου στο πάτωμα…
Ακόμη το παθαίνω που και που αυτό!!!
Όταν δυνάμωσα αρκετά, έκανα βόλτες σε όλο το σπίτι και έβλεπα τη “μαμά” μου να γελάει κοροιδευτικά με τον ήχο που έκανε το γυψωμένο μου πόδι πάνω στο ξύλινο πάτωμα…
Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ αστεία, θύμιζα λίγο πειρατή!!!
Ένα μήνα μετά, έβγαλά τον γύψο, και μετά ακόμα δύο, η κοιλίτσα μου είχε κλείσει ολόκληρη, μάλιστα άρχισα να βγάζω και καινούριο τρίχωμα…
Είχα βγάλει και τα ράματα από το σημείο που έλειπε το χέρι μου, και ήμουν έτοιμη πια για να ανακαλύψω τον κόσμο!!!
Η μαμά μου με αγαπάει παθιασμένα, αλλά κι εγώ της δείχνω την αγάπη μου συνέχεια.
Έμαθα και το όνομα μου, και δεν με πειραξε σταλιά που ήταν αγορίστικο, γιατί ήταν δικό μου!!!
Με λένε Λάζαρο και είμαι κορίτσι.
Είμαι ευτυχισμένη, κι ας μου λείπει ένα χέρι…
Έχασα ένα μέλος του κορμιού μου, και έγινα η ίδια μέλος μιας οικογένειας!!!
Κι αυτή την οικογένεια την υπερασπίζομαι πάντα ενάντια σε κάθε απειλή…
Δεν με νοιάζει αν είναι επικίνδυνο…
Τα έχω ήδη ζήσει όλα!!!