Έκθεση: Πώς πέρασα στο ΑΧΕΠΑ

Εχθες, που λετε, πήγα μια βόλτα στο ΑΧΕΠΑ.
Είχα βήχα εδώ και δυο εβδομάδες, και χθες εμπλουτίστηκε σε στυλ, με πυρετό, αδυναμία και διάρροια. Επίσης κι έναν απίστευτο πονοκέφαλο.
Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο χρόνο με έχει πάρει πολύ από κάτω σε θέματα υγείας, έχω αρρωστήσει τουλάχιστον 5 φορές, και μην ξεχνάμε πως η αρχή του χρόνου με βρήκε κρεβατωμένη. Αλλά γενικώς, δεν αρρωσταίνω…
Δεν ξέρω και πολλά απο γρίπες και κρυολογήματα, έτσι, πριν πάω στον γιατρό, πήρα 2 – 3 τηλέφωνα σε φίλους να μου πουν αν τους έχει τύχει παρόμοια περίπτωση…Δυο εβδομάδες βήχα? Νομίζω δεν είναι και ό,τι καλύτερο!!!
Ο ένας μου είπε πως μπορεί να έχω ακροαστικά. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, ετυμολογικά αν το σκεφτώ θα πω πως έχει σχέση με αυτό που ακούει ο γιατρός στα ακουστικά του, αλλά ποτέ δεν ήξερα γιατί όσοι ακούν τη λέξη “ακροαστικά” τους πιάνει ένας πανικός, μια παράνοια, ένα άγχος και τρέχουν να χαπακωθούν.
“Να πας οπωςδήποτε στο νοσοκομείο” μου λέει. “Μα για ένα βήχα???” “Μην το γελάς, αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα, μπορεί να σου κάνει πνευμονία”.
Η άλλη μου είπε πως έχω τσιγαρόβηχα και να το κόψω το ρημάδι.
“Εμενα μου λες? Δυο χρόνια παλεύω…Το έχω κόψει τουλάχιστον 5 φορές και για κάποια σημαντικά διαστήματα, αλλά….Τουλάχιστον το μείωσα και κάπνιζω ό,τι πιο ελαφρύ κυκλοφορεί, ούτε από καλαμάκι να ρούφαγα…”
Ο τρίτος μου είπε πως έχω βρογχίτιδα. Γι αυτό και πονάω στο στήθος. “Μα…τόσο βήχα πια, δεν είναι φυσικό να πονάω? Τόσο σφίξιμο?”
Τελικά, δεν πίστεψα κανένα και πήγα στον γιατρό. Είχα κανονίσει να πάω το μεσημέρι, αλλά με πήρε ο ύπνος από την εξάντληση και κατέληξα στα εξωτερικά ιατρεία του ΑΧΕΠΑ στις 8 το απόγευμα.
(“Καλύτερα, σκέφτηκα, δεν θα έχει και τόσο πολύ κόσμο”)
Και πάω η καλή σου, μέσα στην καλή χαρά, που θα τελειώνω με την ταλαιπωρία μου μια ώρα αρχύτερα…
Και με το που φτάνω εκεί, είμαι το νούμερο 42! και μέσα ήταν το 38!
“Τέλεια, σκέφτομαι, μέσα σε ένα μισαωράκι θα έχω ξεμπερδέψει”
Αλλά οι γιατροί είχαν άλλη άποψη.
Με έψαξαν από ‘δω, με έψαξαν από ‘κει, και μου λένε “Α! θα σου κάνουμε καρδιογράφημα!”
“Ωχ! γιατί ρε παιδιά? Ακούσατε κάτι περίεργο? Τι έχει η καρδούλα μου?”
“Τίποτα, μην ανησυχείς”
Άντε και το κάναμε.
Αποτέλεσμα? Τίποτα.
Αλλά δεν είχαν τελειώσει τα βάσανα μου.
“Πάρε τα παραπεμπτικά και πήγαινε για τις εξετάσεις, και έλα μετά με τα αποτελέσματα”
Κοιτάζω, και τι να δω? Αιματολογικές και ακτινογραφία.
“Παιδιά, κάτι έχω και μου το κρύβετε” τους λέω, και θυμήθηκα οτι την ίδια φράση την είχα ακούσει σε μια ελληνική ταινία.
“Α, τίποτα, μην ανησυχείς, πρέπει να σιγουρευτούμε”
Με μισή καρδιά λοιπόν, πάω στο αιματολογικό, και μετά από αναμονή μισής ώρας, μπαίνω μέσα, στρογγυλοκάθομαι, και ακούω: “Λοιπόν Αντρέα, εσύ θα την κάνεις την αιμοληψία, μην αγχώνεσαι, θα τα καταφέρεις”
(Οχι ρε $#@%@# μου, σκέφτομαι, σε εκπαιδευόμενο έπεσα?)
Και με πιάνουν νευρικά γέλια και μια χαζομάρα στον εγκέφαλο, όπως κάθε φορά που αγχώνομαι.
“Πόσο θα μου πάρετε παιδιά? τους λέω. Να ετοιμαστω ψυχολογικα”
“Θες πολύ, ή θες λίγο?” με ρωτούν με χαμόγελο, καταλαβαίνοντας το άγχος μου.
“Λίγο, τους λέω, γιατί σας ξέρω καλά εσάς του αιματολογικού, στην πραγματικότητα είστε βαμπίρια, και μετά τις εξετάσεις κάθεστε και τα πίνετε!!!!”
Γέλασαν πολύ τα βαμπίρια. Αλλά δεν με λυπήθηκαν. Μου το πήραν το αιματάκι μου….
“Και δε μου λέτε βρε παιδια, λέω. Κυκλοφορούν κάτι φήμες εκεί έξω οτι τα αποτελέσματα κάνουν 1,5 ώρα να βγούν, αληθεύει?”
“Χμ, ναι, όντως”
Δεν είπα τίποτα. Βγήκα έξω και πήγα αμέσως να καπνίσω. “Θα το κόψω που θα το κόψω, ας το φχαριστηθώ τώρα”
Εκεί έξω εις τας εξοχάς, ήταν κι άλλοι ομοιοπαθούντες. Καπνίζαμε όλοι και βήχαμε ομαδικά. “Η χορωδία του Βηχαλίωνα”
Γίναμε και φίλοι!!! Έλεγε ο ένας στον άλλον τα συμπτώματα του, ποιος γιατρός τον εξέτασε, τι εξετάσεις του έγραψε.
“Εμένα δεν μου έκαναν καρδιογράφημα, γιατι?”
“Αχ, εμένα με στέλνουν και στον ΩΡΛα, λες να έχω κάτι άλλο?”
“Τελικά τι έχεις, σου είπανε?”
“Α, τίποτα!”
Και με αυτά και με ‘κείνα, πέρασε η μιάμιση ώρα και πήραμε τα αποτελέσματα….
Δεν ξέρω από ιατρική, μα με μια πρώτη ματιά, και συγκρίνοντας τα αποτελέσματα με τις τιμές αναφοράς που έγραφε δίπλα, εκτός από χαμηλό αιματοκρίτη και κάτι αιμοπετάλια στα τάρταρα, όλα φυσιολογικά τα είδα.
Άντε τώρα, βουρ για την ακτινογραφία.
Περίμενα κι εκεί 45 λεπτά.
Μπήκα, ξεγυμνώθηκα, με φωτογραφίσανε, ντύθηκα και βγήκα να περιμένω τα αποτελέσματα.
Δεν πήγα πάλι έξω, μια και η χορωδία είχε μεταφερθεί ολόκληρη μέσα, αφού όλοι κάναμε τις ίδιες εξετάσεις και ήμασταν ο ένας μετά τον άλλον.
Εκεί, συνεχίστηκαν οι δημόσιες σχέσεις και οι γνωριμίες.
“Το ΑΧΕΠΑ μας φέρνει πιο κοντά” αποφασίσαμε, και αμέσως αισθανθήκαμε μια συμπάθεια για τους γιατρούς που μας έτρεχαν πάνω κάτω στο νοσοκομείο.
Μόνο μια κυρία γκρίνιαζε πολύ, αλλά ηρέμησε όταν της είπαμε: “Έλα καλέ τώρα που δεν σ’αρέσει…Τι θα έκανες στο σπίτι απόψε? Πάλι τηλεόραση θα έβλεπες…Ενώ τώρα, γνωρίζεις κόσμο. Αν ξεχάσεις το χαμηλό φωτισμό, τα ποτά και τη μουσική, είναι σαν να είμαστε όλοι σε ένα μπαρ και αράζουμε!!!”
Έμεινε άναυδη η κυρία, αλλά δεν ξαναγκρίνιαξε.
Να φανταστείτε, περνούσαμε τόσο καλά, που όταν εμφανιζόταν στη σειρά κάποιος με εμφανές πρόβλημα (ευτυχώς δεν ήταν πολλοί) του δίναμε τη θέση μας. Κανένας δεν γκρίνιαξε για την καθυστέρηση, κι ας είχαμε κλείσει όλοι 3ωρο εκεί μέσα…
Και βγήκαν τα αποτελέσματα, τι χαρά, τι χαρά!!!!
Και καθόμασταν όλοι και βλέπαμε τα κόκκαλα μας και συγκρίναμε τις ακτινογραφίες!!!
“Τι βλέπεις?”
“Τίποτα!”
Το ίδιο είπαν κι οι γιατροί.
Αλλά…μας την είχαν φυλαγμένη. “Πάρε κι άλλο ένα παραπεμπτικό”
“Τι? κι άλλη ακτινογραφία? Γιατί?????????”
“Ε, του θώρακος δεν έδειξε τίποτα, να δούμε λίγο τα ιγμόρια”
“Και γιατί ρε παιδιά δεν το λέτε από την αρχή, πάλι 2 ώρες θα περιμένω???”
“Σώπα καλέ, υπερβάλεις…”
“#$%@$^@#^”
Ναι, δυο ώρες. Αφού στο τέλος της βραδιάς, σερνόμουν λες και είχα πιει δυο μπουκάλια βότκες….
Και πήγαμε πάλι όλοι στον γιατρό, και απεφάνθη: “Τίποτα δεν έχεις!”
Μας έγραψαν σε όλους την ίδια αντιβίωση και το ίδιο σιρόπι.
Σε κανένα δεν πέρασε από το μυαλό οτι μπορεί να είναι ίωση? Τι αντιβίωση και βλακείες, αυτό θα κάνει τον κύκλο του και θα φύγει. 5 ασθενεις με τα ίδια συμπτώματα, τις ίδιες εξετάσεις και τα ίδια αποτελέσματα, δεν μπορεί να είναι τυχαίο!!!
1:30 το βράδυ, πέρασα το κατώφλι του ΑΧΕΠΑ παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής, καταρακωμένη και πεινασμένη σα λύκος, κερδισμένη όμως με τζάμπα check up και 3-4 φίλους παραπάνω!!!
Το πρωί, πήγα στο φαρμακείο και πήρα τα φάρμακα για να αντιμετωπίσω το “τίποτα” μου.
Χτυπάει το τηλέφωνο.
“Έλα βρε Φουλιάννα, είμαι η Ελένη”
“Ποιά Ελένη, η άρρωστη?”
“Ναι!!!!”
“Τι κάνεις το βραδάκι?”
“Ε, ξέρω ‘γω? Έχεις καμιά καλή ιδέα?”
“Να, είπαμε με τα παιδιά να βρεθούμε πάλι απόψε!”
“Που? Στο γνωστό μέρος?”
“Ναι, ναι, απόψε θα έχουν και αφιέρωμα στα ούρα!!!”
“Ε, τότε, να μην το χάσουμε!!!!! Ραντεβού στις 8 στο καινούριο μας στέκι λοιπόν….Το ΑΧΕΠΑ!!!”

(Υ.Γ. Να πω εδώ πως παρά το χιουμοριστικό της υπόθεσης, δεν έχω σκοπό να κατηγορήσω ή να ειρωνευτώ κανέναν. Το ΑΧΕΠΑ λειτουργεί μια χαρά, με μεγάλες καθυστερήσεις βέβαια, αλλά οι άνθρωποι κάνουν ό,τι καλύτεροο μπορούν! Ευχαριστώ και την γλυκύτατη και ευγενέστατη γιατρίνα Μάρθα που με εξέτασε, τα παιδιά στο βαμπιρολογικό, τους ακτινολόγους και όλους τους εργαζόμενους που παρά τον πολύ κόσμο και τις καθυστερήσεις, είχαν ανεβασμένη διάθεση και μας έκαναν να αισθανθούμε άνετα. ΑΧΕΠΑ rules!!!    )