Ο φίλος μου ο Αλέκος
Είμαι καθισμένη στη γωνιά, μέσα στο δάσος, το φωτισμένο με χρωματιστούς προβολείς που κάνουν τον χώρο να θυμίζει παραμύθι. Τον κοιτώ από μακριά, και χαμογελώ, δεν με έχει δει.
Μα νομίζω δεν έχει δει κανέναν. Ακουμπά απαλά το κεφάλι στο ούτι του, το κουρδίζει, χαϊδεύει τα τάστα, το αφουγκράζεται, θαρρείς πως του λέει ένα μυστικό. Κι ύστερα κλείνει τα μάτια, και τα δάχτυλα αρχίζουν να χορεύουν πάνω στις χορδές, και το δάσος αντηχεί τις μελωδίες της ψυχής του.
Δεν ξεκολάω τα μάτια μου από πάνω του. Είναι ο φίλος μου ο Αλέκος. Κι όμως δεν είναι. Τον κοιτώ, τον ξανακοιτώ, προσπαθώ να τον αναγνωρίσω, να θυμηθώ τα ποτά που πίναμε, τις βόλτες που κάναμε, πόσο με κορόϊδευε που φορούσα “χίππικα ρούχα” όπως έλεγε.
Κι όμως δεν είναι. Είναι ένας άλλος Αλέκος, ένας τεράστιος Αλέκος, ένας άγνωστος Αλέκος που μόνο μέσα από τους ήχους της μουσικής του μου αποκαλύπτεται.
Σταματάω για λίγο να σκέφτομαι και κλείνω κι εγώ τα μάτια. Ταξιδεύω στους ήχους που φορούν χρώματα και σχήματα του ονείρου. Καμιά φορά μου φέρνουν θλίψη, κι άλλες πάλι φορές μια νοσταλγία. Ακούω….
Το χειροκρότημα με βγάζει απότομα από το παραλήρημά μου. Ο Αλέκος χαμογελά.
Περιμένω υπομονετικά τον κόσμο να φύγει, και προσπαθώ σιγά σιγά να χωθώ ανάμεσα στους ανθρώπους που του δίνουν συγχαρητήρια. Επιτέλους με βλέπει. Γελά και μου κουνά το χέρι. Πλησιάζω και τον αγκαλιάζω. Τον κοιτώ ξανά, αυτή τη φορά μέσα στα μάτια…Μα τι λέω, ναι, αυτός είναι!!! Ο φίλος μου ο Αλέκος!!!!
(Υ.Γ. Θα ήθελα να γράψω ένα ποστ-αφιέρωμα για τον φίλο μου Αλέκο Βρέτο και την πολύ σημαντική του παρουσία στη μουσική, με σοβαρό και επίσημο τρόπο. Θα ήθελα να γράψω ένα “αρθρο” για τις σπουδές του, τη μουσική του πορεία, τις δημιουργίες του. Μα δεν μπορώ. Ήθελα να πω σε σας και σε κείνον – που δεν το ‘χουμε συζητήσει ποτέ – πώς αισθάνομαι κάθε φορά που τον βλέπω πάνω στη σκηνή, δυστυχώς όχι πολύ συχνά μια και ζούμε χρόνια πολύ πολύ μακριά. Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να χαμογελώ βλέποντας τον στο Internet πια, και να εύχομαι να καταφέρει όλα όσα θέλει και του αξίζουν! )
Μάθετε περισσότερα για τον Αλέκο Βρέτο και τη μουσική του στο
Πολύ καλός ο Αλέκος!
Thanks!
23 Σεπτεμβρίου 2007 στις 6:39 μμ
melagxoliko…alla taksidiariko!!!
24 Σεπτεμβρίου 2007 στις 5:34 μμ
Χμμ.. βλέπω αλλαγή κατηγορίας, αλλά πάντα στο στυλ το ανθρώπινο που σε χαρακτηρίζει…
26 Σεπτεμβρίου 2007 στις 11:21 μμ
Hey girl.. μου έλειψες! Μπορεί κι οι δυο μας
να τρέχουμε πανικόβλητες σε παράλληλα σύμπαντα,
μα πού θα πάει..φθινοπώριασε και όλο και σε
κάποιο τραπεζάκι θα σκοντάψουμε ταυτόχρονα..ε;
Ίσως γεμάτο με ρακόμελα αυτή τη φορά!
Πολύ καλός ο φίλος σου ο Αλέκος. Αυτοί οι ήχοι
πάντα με ταξιδεύουν. Μου φέρνουν στο μυαλό
χρώματα από πολύχρωμα, μεταξωτά υφάσματα,
μαχαλάδες με λιθόστρωτα και μπαλκόνια με
μπουγάδες απλωμένες, που χορεύουν στο ρυθμό
ζεστών ανέμων, αλλά και αρώματα από μπαχάρια..
29 Σεπτεμβρίου 2007 στις 10:53 μμ