Οι σημαντικότερες ημερομηνίες της ζωής μου?

(chain-game by lexx and arlekinos)

Δύσκολο, καθ’ ότι δεν συγκρατώ ποτέ ημερομηνίες, αριθμούς, χρονολογίες και ονόματα…Θυμάμαι όμως εικόνες, γεύσεις και αρώματα!

Κάπου στα πρώτα χρόνια της ζωής μου: Κόκκινο, πράσινο, χρυσό. Βανίλια και ροδόνερο. Γλυκό και μεθυστικό. Χριστούγεννα! Κάθομαι μόνη στο παράθυρο του μικρού μου δωματίου και χαζεύω τ’αστέρια στον ουρανό. ‘Ωσπου, παρατηρώ κάτι πραγματικά περίεργο: Ένα αστέρι κινείται πολύ αργά, είναι έντονα αστραφτερό και έχει ουρά. Προσπαθώ να φέρω τα μικρά μου γυαλιά μυωπίας πιο κοντά στα μάτια μου για να παρατηρήσω καλύτερα…Το αστέρι κινείται αργά, και φτιάχνει οχτάρια στον ουρανό μου. Λίγη ώρα μετά, το διακρίνω καλύτερα…Δεν είναι αστέρι!!! Είναι ένα φωτεινό έλκηθρο!!! Ο Αη Βασίλης??? Ας τολμήσει κανείς να πει πως δεν υπάρχει…Εγώ τον είδα, τον είδα!!!!!

Κάπου στα παιδικά μου χρόνια: Φως, γαλάζιο, αναβοσβύνει. Φόβος πικρός που στάζει στο λαιμό μου με μικρές γουλιές σαν χάπι που το μασάς και το γεύεσαι όσο απαίσιο κι αν είναι… Καλώδια στο κεφάλι μου, παγωμένο. Μην κουνιέσαι! Μη μιλάς! Μην καταπίνεις! Μην αναστενάζεις! Μια βελόνα προσπαθεί να καταγράψει σε χαρτί τους φόβους και τα όνειρά μου, μα μόνο μικρές νευρικές γραμμές βλέπει…Τι παράξενο! Εγώ καθόλου δεν σκέφτομαι με γραμμές…Άραγε τι να ήθελαν να δουν? Πάντως όχι αυτές τις γραμμές, πάω στοίχημα, αλλιώς θα με άφηναν ήσυχη νωρίς…

Κάπου στα παιδικά μου χρόνια (μέρος Βου): Παραμύθι, παιχνίδι, μουσική, εγώ κι ο μπαμπάς φτιάχνουμε μια ιδιωτική ραδιοφωνική εκπομπή κονσέρβα, με μουσικές επιλογές από Henry Mancini και Ennio Morricone, και διαβάζουμε άρθρα από μυστηριώδη περιοδικά, δίνουμε στον κόσμο νέα για το πρόσωπο στην επιφάνεια του Άρη, για την τρύπα που είδε ο δορυφόρος στον άξονα της γης, για τις πυραμίδες και για τα αγρογλυφικά στο Μάτσου Πίτσου. Μετά, κάνουμε τους ακροατές αναγκάζοντας την μαμά και την αδερφή μου να συμμετέχουν με το ζόρι. (“Αμαν ρε παιδί μου, τέτοια πράγματα μαθαίνεις στο παιδί? Θα την τρελάνεις!” “Δεν έχει ανάγκη, καταλαβαίνει”)

Κάπου στην εφηβεία: Άσπρο, μεταλικό, ψυχρό. Betadine και απολύμανση. Λαχτάρα! Δυό γαλαζωπές μεμβράνες μου χαρίζουν για πρώτη φορά την εικόνα του εαυτού μου στον καθρέφτη! Τα γυαλιά ήταν πολύ μεγάλα και η μυωπία πολύ υψηλή για να το έχω καταφέρει νωρίτερα…Το πρώτο πράγμα που ήθελα να αντικρύσω όταν φόρεσα τους φακούς μου ήταν το πρόσωπό μου!!! Είχα να το δω καθαρά από τα 8 μου, αναπτύχθηκε χωρίς εμένα (δεν αναρωτιέμαι γιατί από πάντα ξεχνάω να κοιταχτώ στον καθρέφτη και κυκλοφορώ σαν την τρελή του χωριού μονίμως…) Χαρά, ενθουσιασμός, θαυμασμός! Πόσο μεγάλα μάτια είχα, και δεν τα είχα δει ποτέ!!!

Κάπου στην εφηβεία (μέρος Βου): Χαμηλό φως, το γουργούρισμα της κασέτας στο μικρό κασετόφωνο, ένα βιβλίο με ιστορίες από άλλους κόσμους ξεκουράζεται με ανοιχτή την καρδιά του δίπλα στο κρεβάτι μου, ο τοίχος γεμάτος με χρώματα και σχέδια, εικόνες που έβλεπα κάθε βράδυ να ζωντανεύουν στο ταβάνι μου. Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια που παίζουν με τις σκιές. Ζέστη, ένα κίτρινο σεντόνι με πράσινα λουλούδια, που και που ξεχωρίζω ένα γρύλο να τραγουδάει χαζεύοντας τον καλοκαιρινό ουρανό. Μόλις ερωτεύτηκα τον εαυτό μου, και δεν ξέφυγα από αυτόν τον έρωτα ποτέ!!!

Κάπου μετά την ενηλικίωση: Ζεστό, σκοτεινό, υγρό, κόκκινο. Ανάσες που μπλέκουν με χτυποκάρδια. Αγκαλιά, ντροπή, παγωμένα χέρια, καυτά χείλη. Άγγιγμα, ανατριχίλα, τρέμουλο, ανάσα που μυρίζει vodka και Marlboro, μάτια που κλείνουν και χείλη που ψυθιρίζουν!!! Όχι, δεν ήταν έτσι ακριβώς η πρώτη φορά που έπαιξα το παιχνίδι των μεγάλων, απλά έιναι έτσι κάθε φορά που το θυμάμαι…(δικιά μου ανάμνηση είναι, ό,τι θέλω την κάνω, εντάξει??? )

Κάπου στην πρώτη νεότητα: Καπνός, φώτα, ήχοι σκληροί, κόσμος. Βρίσκομαι πρώτη θέση μπροστά στη σκηνή και χτυπιέμαι, τραντάζομαι ολόκληρη, χοροπηδάω, ουρλιάζω στίχους με όλη τη δύναμη μου και πάλι δεν μπορώ να ακούσω τη φωνή μου. Είμαι μικρόσωμη και πολλές φορές δεν με βλέπουν, με πατάνε και με σπρώχνουν μέχρι να βρεθώ φάτσα με φάτσα με τον μακρυμάλλη ξανθό κιθαρίστα που μου κλείνει το μάτι και με χαιδεύει με μια τούφα από τα μαλιά του και 3 συγχορδίες! Για μια εβδομάδα ύστερα από αυτή τη βραδιά, δεν μπορώ να αρθρώσω ούτε λέξη, η φωνή μου μοιάζει με νάνου νταλικιέρη!

Κάπου στο κοντινό παρελθόν: Μωβ, πορτοκαλί. Χαρούμενες σκέψεις, εικόνες από ηλεκτρόνια. RGB όνειρα σε CMYKρυνση. Αυτό που αναζητούσα τόσα χρόνια στη ζωή μου, ήρθε και εγκαταστάθηκε σε BETA έκδοση δίπλα από την μπαλκονόπορτα. Ακόμα δεν έχει βγεί το original, περιμένουμε. Δεν έχει σημασία που αργεί, άργησε περίπου μια δεκαπενταετία, σε λίγους μήνες θα κολήσουμε τώρα?

Κάπου στο κοντινό μέλλον: Γέλια, μουσικές, αρώματα, χρωματα, χρώματα, χρώματα!!! :D:D

(Sadmanivo and Keim, take it from here pleeeease!!! )