Αντισταθείτε
…
Τέλος
για να μπορώ
να μεταμορφώνω σε θέρος
τους χειμώνες
και το νερό σε κρασί
κάτω από το τρίχωμα του γιλέκου μου
πάλλει
μια εξαίσια μικρή σφαίρα.
Χτυπάει δεξιά; -ένας γάμος
Χτυπάει αριστερά; -ρίγη αντικατοπτρισμών.
Τι άλλο ακόμη
να στρώσω χάμω για τον έρωτα;
Ποιος θάρθει να ξαπλώσει
μεθυσμένος
φορώντας ένα προσωπείο νύχτας;
…
Από τον “Άνθρωπο”(1917) του Vladimir Mayakovsky
Απόδοση : Γιάννης Ρίτσος
(Μετά από την πρόσκληση του αγαπητού μου Urfurslaag συνεισφέρω κι εγώ στο μπλογκοπαίχνιδο “Αντισταθείτε”
Κανόνες του παιχνιδιού: διαλέγουμε ένα ποίημα που να αντιστέκεται στην κακογουστιά και την βλακεία των καιρών και το ποστάρουμε με τίτλο “αντισταθείτε”…Βέβαια, η επιλογή του αποσπάσματος από μέρους μου είχε να κάνει με τις προσωπικές μου “αντιστάσεις”…)
Πάσα δίνω στους αγαπημένους μου Keim, Philos, Lexx, Arlekinos, και στην Αννίτα που δεν έχει Blog, αλλά θα βρεί σίγουρα ένα τρόπο να …αντισταθεί!!! 
)
P.S. Ήθελα να καλέσω και τον Sadmanivo, αλλά έχει δηλώσει προ πολλού πως σιχαίνεται τα μλογκοπαίχνιδα 
Απλα υπέροχο, ποίημα, ποστ, πίνακας, Βlog!
Και μόλις βρω λίγο χρόνο θα ανταποκριθώ!
13 Φεβρουαρίου 2008 στις 4:07 μμ
Περχάπς… Μου ζητάς να αντισταθώ με ποίημα, μα ταυτόχρονα μου ζητάς να μην αντισταθώ στη θέλησή σου, να υποκύψω κι έχω μπερδευτεί.. Να αντισταθώ ή να υποκύψω;;; Ιδού η απορία (άμα δεν έχεις πιει καφέ)…
16 Φεβρουαρίου 2008 στις 1:39 πμ
Pingback: Αντισταθείτε « Tempe Terra
Fouuuuu μου..
και μου δίνεις την ευκαιρία ν’ αντισταθώ..
σ’ ευχαριστώ τόσο που με σκέφτηκες
κι ας μην έχω blog
Καλή ιδέα.. Ποίηση Vs κακογουστιά (και βλακεία της εποχής μας)..
Ωραίος τρόπος ν’ αντισταθούμε, είναι όμως αρκετός; Τεράστιο θέμα, σηκώνει μεγάλη συζήτηση.
Κι επειδή εκτός από μισοάδειο, ένα ποτήρι μπορεί να είναι και μισογεμάτο,
λέω λοιπόν, ν’ αντιστρέψω λιγουλάκι τα πράματα και να δηλώσω:
Α Φ Ε Θ Ε Ι Τ Ε
..στην ομορφιά της ζωής και των μικρών πραγμάτων!
)
(ίσως ο γήινος κι υπερχαοτικός μας εγκέφαλος, να είναι καλύτερο ν’ αποθηκεύει
θετικές δηλώσεις
”Ηλιοβασίλεμα” του Αμίρ Ορ.
Σ’ αυτό το ευάλωτο φως που χαμηλώνει
το μάτι βαραίνει από σκιά, βαθαίνει
από απουσία.
Πράγματα αιωρούνται στο χώρο,
καθηλώνονται μόλις γίνουν ορατά, διάφανα-
κι ο τρόπος που υπάρχουν τώρα
είναι ο τρόπος τους να σβήνουν.
Το μάτι δημιουργός έχει εξασθενήσει’
κι ο κόσμος που κυλούσε- είναι σχεδόν όλος
θάλασσα’
όποιος κι αν βρίσκεται μπροστά μου,
πίσω μου, πλάι μου,
είναι εγώ, αλλά δεν είναι εδώ.
Και είναι ήδη αργά. Και η μέρα έφτασε
στο τέλος της.
Και απομείναμε εδώ, μόνοι.
Στις όχθες του κόσμου
εκεί καθίσαμε, εκλιπαρώντας τις ψυχές μας-
εκεί θρηνήσαμε, αόμματοι,
όταν το βλέμμα μας βυθίζεται στην απέραντη
θάλασσα
και ξαφνικά θυμόμαστε
ποιοί έχουμε υπάρξει.
Φιλιά
16 Φεβρουαρίου 2008 στις 10:07 μμ
Pingback: Αντισταθείτε « Tempe Terra