Γιατί κάθε φορά που με απασχολεί κάτι ή έχει κολήσει στο μυαλό μου, συμβαίνει μετά από λίγο γύρω μου?
Γενικά, κολάω, είμαι αυτό που λέμε “κολημένο άτομο”.
Ξυπνάω το πρωϊ και ή από κάποιο όνειρο ή από κάποιο άκουσμα, κάτι που είδα, ένα ελάχιστο ερέθισμα τέλος πάντων, παθαίνω μια λαχτάρα και μια απίστευτη ανυπομονησία να μάθω, να δω, να ακούσω! Δεν είναι καιρός που είχα φάει κόλημα με την κβαντική φυσική, από ένα παιχνίδι που έπαιζα, και βουρ το κεφάλι μέσα στις πληροφορίες…Κι αυτές να οδηγούν σε άλλες, και σε άλλες, κι εγώ να αισθάνομαι το κεφάλι μου να γεμίζει, να ξεχυλίζει και να θέλει κι άλλο….Χρονοσυνεχές, μέρα της μαρμότας, σκουλικότρυπες, σκιές και αντικατοπτρισμοί και…και… Και πριν ακόμα καταλάβω αν όλα αυτά τα έχω βάλει στο μικρό μου κεφαλάκι, τσουπ! Κάποιος μιλάει στον κόσμο για την δεύτερη διάσταση του χρόνου…
Και άντε! πες οτι αυτό είναι μια κοσμική συνείδηση.
Όταν μου καρφώθηκε να ξαναδώ το “Never Ending Story” γιατί το έβαλε μετά από δυό μέρες μια εφημερίδα? Και όταν ύστερα από τόσα χρόνια που βλέπω στα ράφια του DVDάδικου της γειτονιάς μου το “Taken” και αποφασίζω να το δω επιτέλους, γιατί ακριβώς εκείνη τη δεδομένη στιγμή το βάζει σε ένα κανάλι?
Ή το άλλο: Ξαφνικά, ύστερα από κι εγώ δεν ξέρω πόσα πολλά χρόνια, θυμάμαι ένα διήγημα του Fredric Brown και το ξαναδιαβάζω γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. (ευτυχώς το βιβλίο υπήρχε ακόμα στη βιβλιοθήκη μου). Το περιγράφω στους φίλους μου, τους το δίνω να το διαβάσουν, το συζητάω και γενικώς διατηρώ το συγκεκριμένο “κόλημα” για κάποιες μέρες (όπως κάνω με όλα). Ε, δυό μέρες μετά, το βλέπω να διαδραματίζεται (σε διασκευή) σε ένα επεισόδιο μιας σειράς που παρακολουθώ! Με το που ξεκινάει η ιστορία, έχω καταλάβει αμέσως περί τίνος πρόκειται και αναφωνώ: “Όϊ!!!! Αυτή είναι η Αρένα!!!! Και χάλια δοσμένη κιόλας…. “
Ύστερα από τόσα χρόνια, γιατί εκείνη την δεδομένη στιγμη???
Έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό αυτό το παιχνίδι του μυαλού μου με το σύμπαν.
Ότι σκεφτώ, αυτό πάει και το κάνει.
Αλλά επιλεκτικά!
Ας πούμε αν σκεφτώ οτι λύθηκαν όλα μου τα προβλήματα και όλα πάνε μια χαρά, το σύμπαν με γράφει στα παλιά του τα παπούτσια….
Του φαίνεται αστείο να με περιγελάει έτσι?
Είναι πιο σημαντικό γι’ αυτό να μου εκπληρώσει την επιθυμία να δω τον Jack 3D από το να έχω μια καλή δουλειά πχ?????
Αμα το είχα μπροστά μου θα του έχωνα κάτι χαστούκια…..
Το σύμπαν είναι επιλεκτικό.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, νομίζω πως ούτε το ίδιο το απασχολεί.
Απλά είναι αργόσχολο, δεν ξέρει τι να κάνει, δουλειά δεν έχει, νοίκι δεν πληρώνει, άλλα σύμπαντα να κάνει παρέα δεν έχει, κάθεται και παίζει με το μυαλό μας!
Χωρίς πρόθεση, έτσι απλά, σε δουλειά να βρίσκεται.
Και σου αφήνει και το ενδεχόμενο πως μπορείς κατά κάποιο τρόπο να έχεις επιλογές. “Αν θες κάτι πάρα πολύ, τότε….μπλα μπλα μπλα”
Και πριν ακόμη το καταλάβεις, αυτό που σκέφτεσαι γίνεται!
Όχι πάντα όπως το φαντάζεσαι, αλλά γίνεται!
Μαγικό?
Μάλλον μοιρολατρικό? Ματαιόδοξο?
Γιατί, τι θα έλεγε κανείς αν, αντί να το σκέφτεσαι και να γίνεται, απλά το σκέφτεσαι επειδή πρόκειται να γίνει ?!
Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα? (Βάσιμες πληροφορίες μου λένε πως πρώτα υπήρξε το αυγό, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…)
Και εμπάσει περιπτώσει, γιατί όλα να είναι σε μια σειρά?
Πιο λογικό μου φαίνεται να είναι όλα σε μια σφαίρα. Αλληλεπίδραση, προαίσθημα, συγκυρίες, συμπτώσεις, όλα εξηγούνται έτσι.
Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, ούτε καν σφαίρα δεν είναι…
Μια φούσκα είναι, μια σαπουνόφουσκα!
Πράγματα του αέρα, όπως αυτές εδώ οι σκέψεις μου.
Κάνει ένα τσάφ! και….τέλος το πόστ!