Κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα της και άνοιξε την παγωμένη μπύρα. Ο κελαρυστός ήχος του ξανθού υγρού που γέμιζε σιγά-σιγά το ποτήρι ανακατεύτηκε με το χουρχουριστό φύσημα του αφρού που λίγο έλειψε να ξεχειλίσει και να δακρύσει.
Να δακρύσει, όπως θα’ θελαν τα μάτια της να κάνουν μα δεν τολμούσαν να παραδεχτούν ούτε στιγμή τον πόνο που την έπνιγε. Έκανε πως όλα ήταν καλά, γελούσε και διαβεβαίωνε τον εαυτό της πως έχει πλέον όλα όσα ήθελε.
Κι όσα ήθελε ήταν τόσο λίγα, που αν ήταν μανταλάκια, θα περίσσευαν ακόμη και για να κρεμάσει μια μπουγάδα μισή-πλύση.
Αναρωτιόταν συχνά τελευταία αν αυτά που ήθελε τα ήθελε πραγματικά ή απλώς νόμιζε.
Βέβαια, δεν το ανέλυε και πολύ, είχε αρχίσει να την κουράζει όλο αυτό το άνοιγμα των κουτιών του μυαλού που συνηθίζουν οι γυναίκες να κάνουν. Φυσικά όλα τα κουτιά ήταν αραδιασμένα εκεί μπροστά της. Δεν τα άνοιγε. Απλώς τα κοιτούσε. Ίσως να μην είχε και κουράγιο για να τα ανοίξει, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που προτιμούσε να τα βλέπει όλα επίπεδα, επιφανειακά. Και τι κακό έχει η επιφάνεια? Αντιθέτως έχει περισσότερο αέρα και ήλιο, στο βάθος μπορεί να βρεις πολύ βούρκο, και αν και θα της άρεσε η ιδέα να κάνει ένα λασπόλουτρο, προτιμούσε να παίρνει καθημερινά μικρά καθαρά ντουζ.
Μικρά ντουζάκια από ιδέες και σκέψεις, φευγαλέες σαν ονειροπολήσεις, μικρές “φιλοσοφίες του αστικού λεωφορείου” όπως τις ονόμαζε, μια και ήταν η αγαπημένη της ενασχόληση – μετά το διάβασμα του βιβλίου που κουβαλούσε πάντα στην τσάντα της – κάθε πρωί στο δρόμο για τη δουλειά.
Παρατηρούσε τον κόσμο γύρω της, τις εκφράσεις τους, το βλέμμα τους, προσπαθούσε να τους διαβάσει. Τι να σκέφτονται άραγε? Τι να θέλουν πιο πολύ? Τι θα θυσίαζαν για να αποκτήσουν όσα θέλουν, και πως αλλάζει η ζωή τους από αυτές τις θυσίες, πως εξελίσσεται ο εαυτός τους? Απέκτησαν ποτέ αυτό που επιθυμούσαν? Άξιζε τον κόπο?
Κι ύστερα, το βράδυ, στην πολυθρόνα με το ποτήρι της μπύρας στο χέρι, ρωτούσε το σοφό σκουλήκι της:
— Τι θα έκανες για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις?
- Χμ, όλα είναι σχετικά ανάλογα με τη διάθεση, το κουράγιο, την επιθυμία, το τίμημα. Δεν είναι σωστή αυτή η ερώτηση!
— Και ποιά είναι η σωστή?
- Η σωστή ερώτηση είναι: “Επιθυμώ αυτά που είμαι?”
— Δεν το καταλαβαίνω…
- Οι άνθρωποι θέλουν τόσα πολλά πια, που δεν έχουν πια εαυτό, είναι απλά κινούμενα σακιά με επιθυμίες. Αναλόγως με το τι θέλουν, κανονίζουν τη ζωή τους για να το αποκτήσουν. πχ. κάποιος θέλει πολύ ένα ακριβό αυτοκίνητο. Δουλεύει υπερωρίες και σταματάει να βγαίνει έξω για να κάνει οικονομία και να αγοράσει εν τέλει αυτό το πολυπόθητο αυτοκίνητο.
— Ναι, πολλοί το κάνουν αυτό. Δεν είναι φυσιολογικό ένας άνθρωπος να θέλει κάτι για να καλυτερέψει τη ζωή του?
- Την καλυτερεύει όμως? Με το να γίνει ένας αντικοινωνικός εργασιομανής έχει αποκτήσει τελικά αυτό που επιθυμεί?
— Ίσως, αν το κάνει για λίγο.
- Δεν υπάρχει πολύ και λίγο. Υπάρχει μόνο το τώρα. Κανείς δεν του εγγυάται πως θα καταφέρει να πάρει αυτό το αυτοκίνητο, ή πως όταν θα το αποκτήσει θα μπορεί να δουλεύει λιγότερο και να επιστρέψει στους φίλους του και τις εξόδους τους. Είναι όλα πιθανά και απίθανα. Το μόνο πραγματικό, είναι αυτό που ζει τη δεδομένη στιγμή: Δουλεύει όλη μέρα σα το σκυλί και είναι μόνος.
— Αν σκέφτονταν όλοι έτσι όπως εσύ, κανείς δε θα επιθυμούσε τίποτε ιδιαίτερο, κανείς δε θα προσπαθούσε για τίποτα, θα γινόμασταν ματαιόδοξοι και βαριεστημένοι… Η επιθυμία μας κάνει να προοδεύουμε και μας κρατά σε εγρήγορση!
- Δεν φέρνω καμία αντίρρηση στην επιθυμία. Αυτό που σου λέω είναι πως οι άνθρωποι αλλάζουν τον εαυτό τους εξ’ αιτίας της.
— Κι είναι κακό αυτό? Λένε πως η αλλαγή σημαίνει πρόοδος.
- Και πάλι είναι σχετικό, εξαρτάται την αλλαγή. Είναι αλλιώς να αλλάζεις χρώμα στο μυαλό και αλλιώς να αλλάζεις χρώμα στο μανό.
— Και σαν τι αλλαγή θαρρείς πως είναι καλή να κάνει κανείς?
- Δεν υπάρχει καλό και κακό, υπάρχει μόνο αυθεντικό και κάλπικο. Μια επιθυμία που έχει δημιουργηθεί από ζήλια ή από lifestyle είναι κάλπικη, κρατάει λίγο και όταν τελικά φτάσει στο στόχο χάνει τη σημασία της και αντικαθίσταται από μια άλλη. Η αυθεντική επιθυμία είναι κάτι που πηγάζει από το είναι σου, δεν αλλάζει τον τρόπο ζωής σου, με την ικανοποίση της γίνεται καλύτερος ο ίδιος ο εαυτός σου, και τελικά δεν χάνει ποτέ την αξία της, πάντα σε χαροποιεί όσα χρόνια κι αν περάσουν.
— Δώσε μου ένα παράδειγμα.
- Το παράδειγμα που σου έδωσα πριν είναι μια περίπτωση κάλπικης επιθυμίας. Πόσο θα χαρεί κανείς ένα καινούριο αυτοκίνητο? Δεν θα είναι πάντα καινούριο…
— Και η αυθεντική επιθυμία?
- Είναι αυτή που σε χαρακτηρίζει, που κυλά στις φλέβες σου και που αν δεν την ικανοποιήσεις αισθάνεσαι μισός. Ας πούμε, η επιθυμία κάποιου από μικρό παιδί να γίνει ζωγράφος, ή ηθοποιός ή γιατρός, ή οτιδήποτε…
— Κατάλαβα τι θες να πεις. Αλλά τι θα έλεγες για την ερωτική επιθυμία?
- Κι αυτή κάτι ανάλογο είναι. Όταν είναι κάλπικη, έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα με το αυτοκίνητο. Όταν είναι αυθεντική, όσο και να παιδευτεί κανείς, ξέρει πως ζει γι αυτό. Όταν το αποκτήσει είναι πια ολόκληρος.
— Η ζωή όμως είναι μικρή και απρόβλεπτη, αν κανείς δεν προλάβει να γίνει ζωγράφος ή να βρει το ταίρι του, γιατί να μένει χωρίς απολαύσεις ψάχνοντας και περιμένοντας?
- Όχι, όχι, πας στο άλλο άκρο. Και βέβαια θα ζήσει τις καθημερινές απολαύσεις. Αρκεί να μην αλλάζουν τον εαυτό του, το είναι του, αρκεί να μην περάσουν τα χρόνια και να καταλήξει μια μέρα να δει στον καθρέφτη κάποιον άγνωστο, να έχει ζήσει τη ζωή κάποιου άλλου…
— Και τι είναι ο εαυτός τελικά? Μπορεί κάποιος να πει?
- Αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, όχι, δεν μπορείς. Μα και να τον ξέρεις, πάλι δεν μπορείς να πεις. Μόνο να είσαι μπορείς. Όταν είσαι, οι επιθυμίες σου υπάρχουν για τον εαυτό σου. Στην αντίθετη περίπτωση ο εαυτός σου υπάρχει και ορίζεται από τις επιθυμίες σου.
— Μου αρέσει αυτό που λες, κατά κάποιο τρόπο με λυτρώνει. Έχω προσπαθήσει πολύ στη ζωή μου γι’ αυτά που επιθυμούσα πραγματικά, κι όσα από αυτά κατάφερα, με κάνουν ευτυχισμένη ακόμα. Όσα πάλι δεν έχω καταφέρει ακόμα, είναι τόσο έντονα και σημαντικά, που δε με πειράζει να προσπαθώ και να περιμένω γι’ αυτά, όσο χρειαστεί…Και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, είναι τόσο λίγα…Τα μετρώ σε ένα χέρι, βλέπεις???
- Μη νοιάζεσαι για τα μικρά, αυτά έρχονται και παρέρχονται, να είσαι χαλαρή και να απολαμβάνεις όσα καταφέρνεις. Και ποτέ μην αμφισβητήσεις τον εαυτό σου. Αυτός ξέρει και ποιά είσαι, και τι σου χρειάζεται, και τι θες!!!
— Τι σοφό που είσαι καλό μου σκουληκάκι, σ’ αγαπάω!!!
- Σσσστ! Πιες λίγο μπύρα. Αύριο ξημερώνει μι άλλη μέρα!!!! Γεια μας!
— Γεια μας!!!!