Inner Mind II
“Χαίρομαι που είμαι ένα τίποτα“ του είπε με ειλικρίνεια.
“Έτσι δε θα περιμένεις και πολλά από μένα. Θα είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω και να δημιουργώ χωρίς να χρειάζεται να καλύπτω τις προσδοκίες κανενός, ούτε καν εσένα”.
Δεν την περίμενε αυτή την αντίδρασή του.
Είχε συνηθίσει να τον βλέπει να κλαίγεται και να χτυπιέται προσπαθώντας μονίμως να αποδείξει ότι είναι κάτι, χωρίς να ξέρει τι.
“Μπα? Σου πέρασαν οι φιλοδοξίες?” τον ρώτησε ειρωνικά.
Εκείνος, δεν αντέδρασε ως συνήθως. Τα μάτια του δεν μίκρυναν, η ανάσα του δεν κόπηκε, η καρδιά του δεν χοροπήδηξε, ούτε καν το στομάχι δεν ασχολήθηκε να φτιάχνει πάλι ναυτικούς κόμπους.
“Σου είπα, του απάντησε χαλαρά, χαίρομαι και δε με πειράζει. Είμαι ελεύθερος”
“Είσαι άρρωστος” του είπε εκείνο επιτακτικά.
“Και ίσως να θεραπευτώ, ίσως και όχι” απάντησε και πάλι στον ίδιο χαλαρό τόνο. “Προς το παρόν, απολαμβάνω την ανυπαρξία μου”
“Δεν είσαι καλά” άρχισε να εκνευρίζεται.
“Γιατί επιμένεις? Δε σε ακούω. Ένα πράσινο σκουλήκι με κόκκινες βούλες είσαι, τι ξέρεις εσύ από αισθήματα, αισθήσεις, συναισθήματα? Το μόνο που κάνεις είναι να μιλάς και να με κάνεις να νιώθω ενοχές. Όσο δίκιο κι αν έχεις, με κούρασες. Δε σ’ ακούω πια”
“Εγώ σε κρατάω ζωντανό, δεν καταλαβαίνεις?” του θύμισε. “Είμαι οι εμμονές σου, οι επιθυμίες σου και οι ανάγκες σου. Χωρίς εμένα θα πάψεις να ζεις, θα περιμένεις απλώς να πεθάνεις.“
“Δε με πείθεις πια. Για καιρό σε πίστευα. Σε κρατούσα με πάθος μέσα στο κεφάλι μου, νόμιζα πως χωρίς εσένα θα ήμουν τίποτα. Και ξέρεις κάτι? Είχα δίκιο!”
“Και δε σε πειράζει που είσαι τίποτα?”
“Όχι. Είναι καθησυχαστικό. Είναι παιχνιδιάρικο και χαρούμενο. Είναι χαμηλά. Είναι τόσο κοντά στη γη, όσο θα έπρεπε να είσαι κι εσύ αγαπημένο μου σκουλήκι, κι όχι να κατοικείς στο μυαλό μου νομίζοντας πως κατέκτησες τον κόσμο.”
“Μα με έχεις ανάγκη” άρχισε πάλι τα γνωστά του κόλπα.
“Όχι, σκουληκάκι μου. Μπορώ και χωρίς εσένα. Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε, σε έβαλα στο κεφάλι μου τρέμοντας. Τώρα δε θα το κάνω”
“Μα θα πεθάνουμε και οι δύο”
“Κανείς δε θα πεθάνει. Εξάλλου, τα τίποτα δεν πεθαίνουν”
“Εγώ όμως δεν είμαι ένα τίποτα”
“Δικό σου πρόβλημα.”
“Με σκοτώνεις”
“Σε ξεφλουδίζω“
“Δεν είμαι κρεμμύδι”
“Ίσως και νά ‘σαι”
“Πονάω”
“Δεν πονάς. Γιατί δεν υπάρχεις. Είσαι εγώ, και εγώ είμαι ένα τίποτα, θυμάσαι?”
“Μην το κάνεις”
“Μαζί θα το κάνουμε. Έλα”
“Φοβάμαι”
“Κι εγώ. Γι’ αυτό κι αξίζει. Έλα!”
