Το Βιοενεργετικό Νόημα της Αλήθειας (απόσπασμα)

[...]Δεν πρέπει κάποιος να “διακηρύσσει την αλήθεια”, μα να ζει την αλήθεια μπροστά στον συνάνθρωπό του. Και κάτι τέτοιο είναι πράγματι εφικτό, αλλά μόνο όταν η αλήθεια είναι μια αληθινή αλήθεια, κι όχι μια “επινοημένη”, “μαγειρεμένη”, “σχεδιασμένη”, “διαδομένη” αλήθεια. Η αλήθεια πρέπει να αποτελεί κομμάτι του Εαυτού σου, όπως το πόδι σου, το μυαλό σου ή το συκώτι σου. Μην προσπαθήσεις ποτέ να ζήσεις μιαν αλήθεια που δεν είναι συναφής με την όλη σου ύπαρξη, γιατί πολύ γρήγορα θα μετατραπεί σε ψέμα που θά ‘ναι πιο δύσκολο να το ξεφορτωθείς, απ’ ότι είναι το ψέμα που αναπτύσσεται οργανικά μέσα στο υποκατάστατο της κοινωνικής ζωής.
Κι εδώ έγκειται η πραγματική δυσκολία που συναντάς στην προσπάθειά σου να κάνεις τους ανθρώπους να καταλάβουν την αλήθεια που ζεις. Διακηρύσσοντας την αλήθεια, κινδυνεύεις να “βροντάς στου κουφού την πόρτα”. Μην διακηρύσσεις την αλήθεια. Δείξε στους ανθρώπους, με το παράδειγμά σου, πως να βρουν το δρόμο για τις δικές τους πηγές αλήθειας. Άσε τους ανθρώπους ελεύθερους να ζουν τις δικές τους αλήθειες, όχι τη δική σου αλήθεια. Αυτό που για κάποιον είναι οργανική αλήθεια, για έναν άλλο μπορεί να μην είναι καθόλου αλήθεια. Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, όπως δεν υπάρχουν δύο πρόσωπα ολόιδια. Υπάρχουν όμως ορισμένες βασικές λειτουργίες στη φύση, οι οποίες είναι κοινές σε κάθε αλήθεια, αλλά η προσωπική έκφραση ποικίλλει από σώμα σε σώμα, από ψυχή σε ψυχή. Είναι αλήθεια πως όλα τα δέντρα έχουν ρίζες στο έδαφος, μα το συγκεκριμένο δέντρο Α δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ρίζες του συγκεκριμένου δέντρου Β για να τραβήξει θρεπτικά συστατικά από το έδαφος, επειδή δεν είναι δικές του. Η διατήρηση του ειδικού μέσα στον κανόνα, αποτελεί την ουσία της σοφίας. Η ποικιλία, η απομάκρυνση από την κοινοτυπία, η ανομοιότητα, χαρακτηρίζουν τον πραματευτή στην νιότη του. Η κοινοτυπία και η δικτατορική διακυβέρνηση χαρακτηρίζουν τον πραματευτή της ελευθερίας όταν η νιότη φύγει από μέσα του.[...]

(Βίλχελμ Ράϊχ, Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ)