Μαθήματα
Έκλεισε το τηλέφωνο και είπε κάτι για τον εαυτό του. Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια ρουφώντας λίγο από την δύναμη που τον έλουζε εκείνη την ώρα και έβγαλε ένα γελάκι. “Πρέπει να δουλέψεις λίγο τη χαρά σου” της είπε. “Μα γιατί να το κάνω αυτό? Δουλεμένη χαρά?” τον ρώτησε με απορία. “Γιατί σου φαίνεται παράξενο?” την ρώτησε. “Επειδή δε θα είναι αυθόρμητη μια δουλεμένη χαρά” του είπε πολύ σοβαρά. “Όταν δημιουργείς, είναι αυθόρμητο?” ξεκίνησε έναν συλλογισμό “Ναι” απάντησε πολύ ειλικρινά. “Και δεν είναι δουλεμένα αυτά που κάνεις?” συνέχισε. “Φυσικά!” παραδέχτηκε. “Άρα?” κατέληξε στην ερώτηση. Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο ξανά. Κι έμεινε ο συλλογισμός μισός. Κι εκείνη μπερδεύτηκε πάλι. – Πόσο τυφλή είμαι?
“Καλέ, σταμάτα να γελάς πια, πόσο χαρούμενη μπορεί να είσαι?” της είπε. Εκείνη ξαναγέλασε “γιατί καλέ? σ’ ενοχλεί που είμαι καλά?” “ναι, ρε, μου τη δίνει” της είπε μισογελώντας. “Πως να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου” της τραγούδησε. “Eίπες την κατάλληλη φράση” Και το τηλέφωνο γέμισε γέλια κι απ’ την άλλη γραμμή. Κι εκείνη χάρηκε. - Πόσο χαίρομαι να δίνω χαρά!
“Δεν σε ξέρω, αλλά αυτό που βλέπω με αυτό που ακούω τόσην ώρα, ταιριάζει απόλυτα” της είπε. “Σ’ ευχαριστώ, δεν θα μπορούσε να μου πει κανείς καλύτερα λόγια αυτή τη στιγμή” είπε εκείνη χαρούμενη. “Αλήθεια?” τη ρώτησε. “Μα, όταν κάποιος σου λέει πως το μέσα σου και το έξω σου είναι σε αρμονία, τι άλλο πιο όμορφο θα ήθελες ν’ ακούσεις?” είπε χαμογελώντας. “Όνομα, στάση ζωής, εικόνα, λόγια, δημιουργίες, όλα όσα έχω λάβει από ‘σένα, σε αυτό το σύμπαν που τόσο λατρεύεις, δένουν απίστευτα! Και θεωρώ πως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που σου έκανε το σύμπαν, για να σου πει με τον τρόπο του ευχαριστώ γι’ αυτό που είσαι” της είπε. Εκείνη δεν απάντησε. Συγκινήθηκε. Σκέφτηκε όμως πως ακόμα κι αν τα λόγια του δεν ήταν αληθινά, την οδήγησαν σε μια διαπίστωση: αυτό που έψαχνε χρόνια, δεν το έβρισκε, γιατί κοιτούσε έξω. Αυτό που ένας άγνωστος βλέπει με την πρώτη ματιά: Είναι ολόκληρη! Και κοιμήθηκε ήσυχα. - Πόσο μ’ αρέσει να εκ-τίθεμαι…
F
A
R
A
W
A
Y
S
O
C
L
O
S
E
.
.
.
