Με αγαπη

(Διαβαστε το ακολουθο post ακουγοντας αυτο: Cortina – Henry Mancini) Προχθες, ελαβα ενα απο τα πιο γλυκα τηλεφωνηματα της ζωης μου…»Ελα βρε κουκλα μου, που εισαι…χαθηκαμε…Αντε ρε Φουλιαννα, ηθελα τοσο πολυ να ακουσω την φωνη σου…» με συγκινησε τοσο πολυ να τον ακουω να μου εκδηλωνει την αγαπη του – δεν το κανει συχνα…Χθες, ελαβα…

Η θεα της βροχης

Ηχοι σκληροι και μελωδικοι, λιγο επαναστατικοι και λιγο μελαγχολικοι, ξεπερασμενοι και διαχρονικοι μαζι… Ενα πλατσουρισμα συνοδευει τα φωνητικα και ενας μικρος οικιακος καταρραχτης τα τυμπανα…Κι υστερα ηρεμια! Ενα ησυχο γαργαλημα της κιθαρας που αχνιζει και αιωρειται, κολαει στο ταβανι και παιρνει μορφη, ξαναπεφτει σαν βροχη και κανει σχεδια στον αφρο… Μια μπανιερα κι ενας παλιος…