Παραισθήσεις…

στις

Πνίγηκες σε μια θάλασσα από αλκοόλ…Χάθηκες σε πελάγη της λήθης…
Δεν θυμάσαι, τα έσβησες όλα.
Ο εγκέφαλός σου έγινε καρδιά, και χτυπά ρυθμικά τρυπόντας σου την καρδιά που έγινε εγκέφαλος και δεν νιώθει, μόνο σκέφτεται. Μην αγκαλιάζεις την τετράγωνη λογική, οι ιδέες σκαλώνουν στις γωνίες και μουχλιάζουν…
Έχασες ό,τι είχες για σίγουρο. Σίγουρο?
Ξύπνησες μέσα στην κενή λέξη και έσκασες στα γέλια…
Σήκωσες το κεφάλι και βγήκες.
Χαζεύεις, απολαμβάνεις, αφήνεσαι, λες…»αναπνέω και πάλι»….
Μέχρι να έρθει η κοφτεφή φωνή να σε ταράξει…»είσαι σίγουρη πως ζεις? κι αν είναι όνειρο?»
Θεέ μου, αν υπάρχεις, ας είναι αλήθεια…
Κρυφοκοιτάς απ’ το μικρά παράθυρα των ματιών σου, κι ανατριχιάζεις…Κι αν δεν είναι?
Δεν θ’αφήσεις κανένα φόβο να σε σύρει πάλι κάτω από τη γη, πάλεψες πολύ για να βγεις από τον τάφο…
Νεκροζώντανη μπορεί, μα βλέπεις πάλι τον ήλιο, και δεν σε καίει, τουλάχιστον δεν τρέφεσαι πια με αίμα…
Ότι είναι νεκρό, πρέπει να παραμείνει νεκρό, κι ότι είναι να ζήσει, άστο στη ζωή του όπως τη θέλει.
Έτσι κι αλλιώς, μια ψευδαίσθηση είναι όλα, γίνε αυτό που δεν τόλμησες ποτέ!!!

(αφιερωμένο σε όλα τα βαμπιρ που ζουν με το να τρέφονται από τους ανθρώπους που λέν πως αγαπάνε)

Advertisements

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η lexx λέει:

    Εγώ είμαι καλό βαμπιρ πάντως 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s