Όπως παλιά!

«Απόψε θα ακολουθήσω τα σημάδια» είπε και ενθουσιάστηκε. Εδώ και ώρα ήταν καρφωμένη μπροστά στην οθόνη του λαπτοπιού, με καμιά δεκαριά καρτέλες απλωμένες που επισκεπτόταν διαδοχικά κάθε τόσο, ανάμεσα σε δουλειές, είτε φυσικές, είτε ψηφιακές. Το παιχνίδι της, να χτίσει και να αυξήσει τις ύλες. Το άλλο παιχνίδι της, να προπονήσει τα παιδιά, να πάρει…

να απαντώ στις προ(σ)κλήσεις

«Να απαντώ στις προ(σ)κλήσεις» είπε και κόλλησε τα μούτρα της πάνω στο τζάμι. Ταξίδευε ώρες. Άλλο ένα ταξίδι λεωφορείου. Υπεραστικό αυτή τη φορά. Όλα όσα καταλάβαινε, όλα όσα αντιλαμβανόταν κι όλα όσα αποφάσιζε συνέβαιναν σ’ένα λεωφορείο. Εκείνο το βράδυ, το φεγγάρι μιλούσε. Τρεις μέρες φώναζε αδιάκοπα, εκείνο το βράδυ όμως, ήρεμα και απλά, συζητούσε μαζί…

να μην (υπ)άρχω

«Πού να φανταστείς εσύ» μονολόγησε κοιτώντας ένα σημείο στη βιβλιοθήκη που για χρόνια βρισκόταν ένα κουμπί, μα τώρα πια όχι. «Να μην (υπ)άρχω» δήλωσε σοβαρά και σήκωσε το κουτάκι της μπύρας στον αέρα, χαιρετώντας το τίποτα. Σκέφτηκε πως δεν της έλειπε τίποτα. Τα είχε όλα, ακόμα και τη σιχαμερή αναισθησία να κλείσει τα μάτια και…

Τα αστικά – επεισόδιο #1

Λεωφορείο 10, κάθομαι στη θέση μου δίπλα σε μια μαμά με το μωρό της. Μπροστά κάθονται τα άλλα δυο παιδάκια της, ένα αγοράκι γύρω στα 5 κι ένα κοριτσάκι θά’ταν δε θά’ταν 7 χρονών. Σκάει μύτη ένας παπάς. Όλο το λεωφορείο άδειο, αυτός δεν κάθεται πουθενά. Μαμά προς 7χρονο κοριτσάκι: «Σήκω Μαρία να κάτσει ο…