Επιστροφή

στις

vintage_french_suitcase_with_travel_patches

(Το έχω ξαναπεί – αλλά δεν κουράζομαι ποτέ να με ακούω). Αν θέλεις πολύ κι επιμένεις σε μια αλλαγή από κάποιον, και του το ζητάς, πρέπει να είσαι έτοιμος να το ζήσεις με ευθύνη. Πρέπει να γνωρίζεις πως ζητάς από τον άλλον να κάνει μεγάλο κόπο, τον προ(σ)καλείς να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι.

[Χαρά σε όσους τολμάνε να απαντήσουν στην προ(σ)κληση, χαρά και σε όσους προ(σ)καλούν].

Να το εκτιμήσεις όταν τολμήσει να μπει στη διαδικασία. Να τον βοηθήσεις και να τον ενθαρρύνεις όταν λυγίσει και πισωγυρίσει. Να τον αγκαλιάσεις και να τον τιμήσεις όταν τελικά τα καταφέρει.

[Τιμή σε όσους μένουν πιστοί, τιμή και σ’όσους εμπιστεύονται].

Και τέλος, να αντέξεις να ζήσεις αυτό που ζήτησες, όταν συνειδητοποιήσεις πως τόσο καιρό ήθελες απλά το ταξίδι, τη διαδικασία της αλλαγής, κι όχι το αποτέλεσμα, τον προορισμό.

[Κουράγιο σ’όσους απο-γοητεύονται, κουράγιο και σ’όσους απο-γοητεύουν].

Όμως ο άλλος φτάνει. Κάποτε φτάνει, αργά ή γρήγορα, άπαξ και ξεκινήσει, και μείνει πιστός, φτάνει.

Κι εσύ δε βρίσκεις πια κανένα εν-διαφέρον.

Θα δεις – δεν μπορείς αλλιώς – πως το ταξίδι δεν είναι ταξίδι αν δεν έχει γυρισμό. Το ταξίδι έχει πάντα επιστροφή, αλλιώς είναι ξενιτιά.
Θα (κατα)λάβεις πως ήρθε η ώρα να κάνεις εσύ τον κόπο. Να κάνεις εσύ το ταξίδι της επιστροφής, τιμώντας τον άλλον για τον κόπο του, γιατί αν δεν το κάνεις απλά τον αφήνεις στην ξενιτιά. Οι άνθρωποι είμαστε ταξίδια.
Αλλά…
Ξενερώνεις, χαλιέσαι και ψάχνεις να βρεις ενδιαφέρον σε άλλα ταξίδια, ακριβώς γιατί δεν μπορείς (; ) να γυρίσεις πίσω.
Μην το παίρνεις βαριά, φοβάσαι κι εσύ όπως κι ο άλλος κάποτε, και να! που τώρα κι εκείνος σε προ(σ)καλεί με τη σειρά του να γυρίσεις.
Φοβάσαι. Είναι φυσιολογικό, μην έχεις ενοχές. Φοβάσαι και ξενερώνεις. Κι εσύ δεν αντέχεις να ξενερώνεις! Και χρεώνεις τους άλλους για το ξενέρωμα, ενώ εσύ είσαι αυτός που δεν τολμάει να το ζήσει. (Αλλά θα στο πω αλλιώς: μπερδεύεσαι. Δεν είναι φόβος. Μουλάρωμα είναι).
Μέχρι τώρα δεν τόλμησες.
Μέχρι τώρα απλά έψαχνες καινούρια ταξίδια, δε γύρισες ποτέ, και ξέρεις πως η μεγαλύτερη πρό(σ)κληση είναι αυτή, κι αν έχεις ζήσει ταξίδια και ταξίδια εσύ. Επιστροφές όμως καμιά.
Αφήνεις τα ταξίδια να γίνουν ξενιτιές. [Πόσες ξενιτιές έχεις προ(σ)καλέσει;]
Οπότε, θα το ξαναπώ: Όταν ζητάς από κάποιον κάτι, να είσαι έτοιμος να το ζήσεις, ολόκληρο, με το ταξίδι και τον γυρισμό του, με ευθύνη.

Αλλιώς νοικοκυρέψου και άσε τους ανθρώπους στο δρόμο τους.

Υ.Γ. Μη σκοτίζεσαι για τη δική μου ξενιτιά. Ήταν τόσο έντονη, τόσο ουσιαστική, που έγινε πατρίδα. 😉

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s