Ναι

στις

482701_609667339061640_896860283_n

Είναι δύσκολο να βάλεις σε μια λέξη όλα όσα σκέφτεσαι, φοβάσαι, επιθυμείς, κουράζεσαι, προσδοκάς, αγαπάς, σιχαίνεσαι, αντέχεις.
Κάποτε, πήγα για ράφτινγκ. Φοβερή εμπειρία, σας τη συνιστώ, το ποτάμι έχει απερίγραπτες συγκινήσεις.
Φοβόμουν κι είχα πει πως θα το δω, θα κρίνω και θα αποφασίσω εκείνη την ώρα αν θα το κάνω ή όχι.
Όμως, η ζωή δε στα φέρνει πάντα βολικά, όπως τα θες.
Έπρεπε να απαντήσω από ώρα πριν αν θα το κάνω, για να κανονίσουν τις θέσεις (άλλος με τη βάρκα μας; )
Δεν είχα ιδέα τι θα μου συνέβαινε. Πόσο θα άντεχα, πόσο θα φοβόμουν, αν θα το έκανα καλά για να μην υπάρχουν προβλήματα για μένα και για τους άλλους (σε μια βάρκα όλοι κουπιάζουν αρμονικά ακολουθώντας κατά γράμμα τις οδηγίες, αλλιώς είναι επικίνδυνο).
Έπρεπε να αποφασίσω. Από την απάντησή μου εξαρτιόταν η έκβαση του ταξιδιού μου – αλλά και των άλλων.
Θα μπορούσα να έχω εξηγήσει πόσο φοβάμαι, πόσο μπερδεμένη είμαι, πως από το φόβο μου δε θα το έκανα κι ας έχανα την εμπειρία «Πάτε εσείς, αφήστε με εμένα, δεν πειράζει, άλλη φορά», μήπως και με λυπηθούν και αφήσουν μια θέση ανοιχτή στη βάρκα, για μένα και μόνο για μένα, επειδή με γουστάρουν τόσο πολύ και μου επιτρέπουν να έχω την πολυτέλεια να αποφασίσω εκείνη την ώρα. (!)
Δεν ενδιέφεραν κανένα οι δικαιολογίες μου. Δίκαιοι λόγοι, ομολογουμένως, αλλά η ουσία ήταν σε ένα ξερό «Ναι», ή «Όχι». Το «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ» αυτόματα γινόταν «Όχι». Είναι από τις περιπτώσεις που μόνο το ξεκάθαρο «Ναι» είναι το θετικό, όλα τα υπόλοιπα είναι αρνητικά – με ή χωρίς ελαφρυντικά.
Το θέμα βέβαια, δεν αφορούσε και πολύ αυτούς που έκαναν την ερώτηση, όχι παραπάνω από το αν θα με έχουν τελικά μαζί τους στη βάρκα ή όχι.
Αφορούσε εμένα και μόνο εμένα, και την ευθύνη να πάρω μια απόφαση οριστικά και αμετάκλειτα, μια απάντηση πάνω στην οποία μπορούν οι άλλοι να στηριχτούν. Αυτό βέβαια πάντα στην περίπτωση που εξαρτώνται άλλοι από τις αποφάσεις μου. Αν έκανα μόνη μου κανόε καγιάκ ας πούμε (ή όπως λέγεται), η απόφαση θα αφορούσε μόνο εμένα και η εμπειρία θα ήταν μόνο δικιά μου.
Καλό είναι και το κανώ, αλλά εγώ προτιμώ τις βάρκες. Δεν είμαι του πρωταθλητισμού. Προτιμώ τα ομαδικά παιχνίδια. Μπορώ να έχω απίστευτες συγκινήσεις μόνη μου, αλλά θέλω να έχω και κάποιον δίπλα που το έζησε κι αυτός να του πω «Σου άρεσε κι εσένα όσο εμένα;»
Μη σας τα πολυλογώ, όλες αυτές οι δικαιολογίες, φόβοι και εσωτερικοί διάλογοι με την Άλλη, έλαβαν χώρα σε κλάσματα του δευτερολέπτου μέσα στην υπερτροφική (με διάγνωση γιατρού) αμυγδαλή του εγκεφάλου μου, χωρίς να υποφέρει κανείς από τα μπερδέματά μου.
Απάντησα κοφτά και υπεύθυνα «Ναι».
Και μέχρι να φτάσουμε, υπέφερα από το δίλημμα αν έκανα καλά ή όχι. Έβρισκα πολλές δικαιολογίες, αληθινά πράγματα, όχι φοβίες. Οι άνθρωποι που θα συνεργαζόμουν στη βάρκα δεν ήταν της εμπιστοσύνης μου. Για να είμαι ειλικρινής, σπάνια μπορεί να είναι κάποιος της εμπιστοσύνης μου, ακόμα κι αν έχει πει χίλια «Ναι», γιατί πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο κάποιος να αλλάξει γνώμη στην πορεία, πράγμα απόλυτα δικαιωματικό του. Το ξέρω καλύτερα.
Δεν έχει σημασία το μετά. Το ράφτινγκ είναι λίγο «βλέποντας και κάνοντας». Άλλες στιγμές χαλαρώνεις και απολαμβάνεις τη φύση, άλλες κουπιάζεις με μανία να περάσεις τα εμπόδια, άλλες πρέπει να μην κάνεις τίποτα εσύ και να κάνει ο άλλος για να στρίψει η βάρκα, ή το αντίστροφο, να κάνεις μόνο εσύ. Στην πορεία μπορείς να σταματήσεις και να κατέβεις, ή αν χωράει να πάρεις κι άλλον. Δεν έχει σημασία αν μπορείς καλά ή καλύτερα. Σημασία έχει να μην αρνείσαι, να είσαι θετικός και ανοιχτός στην πρό(σ)κληση. Το πως και το γιατί τα βρίσκεις βιώνοντάς το.
Όλα αυτά βέβαια, δε θα τα είχα ζήσει αν δεν είχα πει το «Ναι».
Το φοβισμένο Ναι, το μπερδεμένο Ναι, το Ναι που το δίνεις όχι τόσο για να γίνει ντε και καλά πραγματικότητα, όσο για να ομολογήσεις τη διάθεσή σου να το κάνεις, και να πάρεις την ευθύνη ότι το θες, όσο κι αν θεωρείς τον εαυτό σου ανίκανο ή φοβάσαι, ή δεν έχεις καν εμπιστοσύνη εσύ στον ίδιο σου τον εαυτό, το θέμα είναι να πάρεις πάνω σου το βάρος του κόπου, να δεσμευτείς ότι θα κάνεις ότι καλύτερο μπορείς. Μια θετική ομολογία για να σε εμπιστευτούν και να προχωράνε τα πράγματα.
Έτσι με το ράφτινγκ. Έτσι και με τα ομαδικά παιχνίδια.
Για τον πρωταθλητισμό θα σας πω μιαν άλλη φορά. Όταν θα είστε έτοιμοι.

[Αμπρακατάμπρα!
Δε χρειάζεται να αντ-έχεις.
Ή θα έχεις, ή δε θα έχεις.
Στην αντί-σταση είναι το κλειδί].
😉

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s