Ζούμε ανάμεσά σας!

στις

Κι όταν λέω ανάμεσά σας, κυριολεκτώ. Ακριβώς ανάμεσα σε δυο κόσμους, εκεί στο όριο, στο μεταίχμιο, όπου το λυκόφως και το λυκαυγές κυριαρχούν και δεν είναι ούτε νύχτα, ούτε μέρα, αλλά και τα δυο.
Και εξηγώ κατευθείαν, μιλώντας σε δεύτερο πρόσωπο γιατί θέλω να το πάρεις προσωπικά.
Φαντάσου λοιπόν πως ο κόσμος, το σύμπαν, η συνείδηση της ύπαρξης υπάρχει σε μια φούσκα. Ή όχι, σε ένα κύτταρο. Σ’αυτό το κύτταρο υπάρχει ο πυρήνας, το ανάμεσα και η εξωτερική μεμβράνη.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι το κέντρο, ο πυρήνας, είναι η αντίληψη του φυσικού κόσμου, της καθημερινότητας, του αν είναι μέρα ή νύχτα, αν βρέχει και αν πλήρωσα τη ΔΕΗ. Όσο πιο κοντά στο κέντρο βρίσκεται η αντίληψη ενός πλάσματος, τόσο πιο ικανό είναι να αντιληφθεί και να διαχειριστεί καθημερινές απτές καταστάσεις. Απομακρυνόμενο από το κέντρο, αρχίζει και το χάνει.
Μισό, ας πάω απ’την άλλη μπάντα τώρα.
Αφού λοιπόν το κέντρο είναι η απτή πραγματικότητα, τότε η εξωτερική μεμβράνη είναι η φαντασία, η διανόηση, ή η πελώρια λαχτάρα που έχω για Νεσκουίκ.
Νομίζω αρχίζεις να καταλαβαίνεις που το πάω, οπότε να μη σου περιγράψω περισσότερο τη φούσκα, αλλά θα σου δώσω ονομασίες γι’αυτά, για να συνεννοούμαστε.
Το Κέντρο λοιπόν, η απτή καθημερινότητα, ο μικρός πυρήνας, ο σκληρός και συμπαγής είναι ο «κοσμάκης».
Την Εξωτερική ελαστική μεμβράνη που αλλάζει σχήμα και υφή όποτε της καπνίσει – κυριολεκτικά – θα την ονομάσω «κοσμάρα».
Ξέχνα τώρα τη φούσκα, τα κύτταρα και το σφαιρικό μοντέλο, θα στο πω γραμμικά, το καταλαβαίνεις καλύτερα θαρρώ.
Υπάρχουν δυο κυρίαρχοι κόσμοι – σε σχέση με τη βαρύτητα και όχι με τον όγκο, που στέκονται αντίκρυ.
Ο κοσμάκης κι η κοσμάρα.
Στον κοσμάκη ανήκουν όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι που πασχίζουν για το βιος τους, την επιβίωσή τους, τις υποχρεώσεις τους, είναι εργατικοί και φιλότιμοι, εντελώς ορθολογιστές, λεπτομερείς και ακριβείς στα λόγια τους και η λογική τους είναι ένα εργαλείο επιβίωσης.
Στην κοσμάρα από την άλλη, ανήκουν όλοι οι εκκεντρικοί άνθρωποι που πασχίζουν για τις προσωπικές επιθυμίες τους, την καλοπέρασή τους, είναι τεμπέληδες και αδιάφοροι, εντελώς φαντασμένοι, γενικοί και ανακριβείς στα λόγια τους και η λογική τους είναι ένα εργαλείο έκφρασης.
Προσοχή, δεν το πάω με θετικά και αρνητικά, καταλαβαίνεις πως και οι δυο κόσμοι έχουν ανάλογως όλα αυτά, αλλά με σημαντικά διαφορετική ένταση και βαρύτητα στον καθένα – και δε θ’ασχοληθώ. Επίσης να σου πω ότι δεν κάνω κοινωνική κριτική, πες ότι απλώς καταγράφω μια κατάσταση χωρίς να παίρνω θέση, γιατί θέση έχω έτσι κι αλλιώς, στο είπα εξ’αρχής.
Βρίσκομαι ανάμεσα ακριβώς.
(και τώρα θα σου μιλήσω για ‘μένα, ξέρω, το περίμενες)
Βρίσκομαι ανάμεσα στον κοσμάκη και στην κοσμάρα. Θα έλεγες πως έχω τεράστιο χώρο να κινηθώ μια και οι δυο κόσμοι είναι στα άκρα (μου), αλλά σου είπα ήδη πως δεν μιλάω για τον όγκο. Εξάλλου, αν το δεις από την πλευρά του ενός κόσμου, είμαι ακριβώς έξω από το άκρο του, εκεί, στο γκρεμό. Γκρεμός από τη μια, γκρεμός κι από την άλλη, – έτσι τουλάχιστον φαίνεται μέσα από τους δύο κόσμους. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε γκρεμός, ούτε ρέμα. Εκεί υπάρχει το άπειρο και όλες οι δυνατότητες.
Να μη σε μπερδεύω όμως, όπως σου έλεγα, δεν έχω πολύ χώρο – όπως το αντιλαμβάνεσαι. Αρκεί να μάθεις πως ίσα-ίσα που ισορροπώ εκεί ανάμεσα – αλλά είμαι πολύ άνετα. Καμιά φορά, γέρνω προς τη μια πλευρά και καμιά φορά προς την άλλη. Αλλά η θέση μου εξακολουθεί να βρίσκεται σταθερά στη ζώνη του λυκόφωτος, εκεί που συναντιούνται οι δυο κόσμοι και η νύχτα κι η μέρα συνυπάρχουν.
Εγώ λοιπόν αυτό το μεταίχμιο το ονομάζω «κόσμημα», από τον κόσμο και το οικοδόμημα, γιατί οικοδομώ (ήδη) ένα κόσμο όπου επιβιώνω όπως επιθυμώ, καλοπερνάω χωρίς να χρωστάω, εργάζομαι όταν δεν τεμπελιάζω – και τούμπαλιν – νοιάζομαι και αγαπώ, είμαι σαφής, ευφάνταστη και διαλλακτική και η λογική μου είναι ένα εργαλείο δημιουργίας (κι αν κάνεις τόσο κόπο να με σαμποτάρεις γιατί φοβάσαι για τον δικό σου κόσμο, να σου πω πως ήδη έχω ρίξει τα μπετά)
Και ναι, είμαι μαζί με χιλιάδες, εκατομμύρια, σ’όλη την ύπαρξη.
Και ναι, ζούμε ανάμεσά σας.
Και (πριν προλάβεις να με ειρωνευτείς, γιατί σε ξέρω) δεν κάνουμε κόμμα, γιατί εμείς τα ποτάμια τα έχουμε για ράφτινγκ και βουτιές και τις ελιές για να τις τρώμε – με ποτό ή χωρίς, έτσι, με τη φασολάδα – και να βγάζουμε λαδάκι για το φαγητό και τη σαλάτα. Για το καντήλι όχι.
Νά’χεις το νου σου, ε; Είμαστε ολούθε και αυξανόμαστε. 2 χρονάκια σου δίνω. Μαξ. 😉

Advertisements

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ζούμε ανάμεσά τους… 🙂

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Να είσαι αυτού του κόσμου, χωρίς να του ανήκεις… ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s