Οικογενειακά

στις

Κάθε συμ-βόλαιο, κάθε υπό-σχεση κάθε συν-εργασία, κάθε συμ-βίωση είναι μια φυλακή.
Η οικογένεια μας εκπαιδεύει πως να ανεχόμαστε αυτές τις φυλακές, πως να τις δια-χειριζόμαστε για να βρίσκουμε τρόπους και να περνάμε «το δικό μας» μέσα από αυτά τα πάρε δώσε. Με αποτέλεσμα ή χωρίς (για τους χαμένους που πανηγυρίζουν ότι τα παίρνουν όλα – μα όλα, ε;) το μόνο σίγουρο είναι ότι σπαταλάμε απίστευτα ποσά ενέργειας που θα μπορούσαμε να έχουμε επενδύσει σε στόχους που θα μας κάνουν δυνατότερους και καλύτερους. Αντ’ αυτού, μας κάνανε ανεκτικότερους και εκ-πτωτικότερους.
Για να στο κάνω πιο λιανά, η οικογένεια μας έμαθε πως να την ανεχόμαστε, εκεί που θα μπορούσε να μας μάθει πως να τη χρησιμοποιούμε προς όφελος μας (δεν κατάλαβα, γιατί είναι εγωιστικό αυτό;) Κι έτσι μάθαμε πως να ανεχόμαστε το οποιοδήποτε πάρε δώσε.
Το έχω πει και παλιότερα: Η οικογένεια μας έμαθε να αποφεύγουμε τον πόνο – σημαντικό εφόδιο φυσικά – αλλά δε μας έμαθε ποτέ να κυνηγάμε τη χαρά.
Κι ύστερα είναι ο ελεύθερος άνθρωπος. Δεν ξέρω πως ακριβώς τον έχεις στο μυαλό σου. Ξέρω όμως ότι τον θαυμάζεις, αλλά τον θεωρείς και λίγο μαγκούφη. Κι αυτό γιατί δε χωράει στο μυαλό σου να ζεις εσύ ελεύθερος – στην πραγματικότητα αρνείσαι μέχρι και να ταυτιστείς στη φαντασία σου μαζί του.
Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι ένα πλάσμα εξωπραγματικό. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Η διαφορά του μαζί σου είναι απλά ότι ξέρει. Ξέρει για τις φυλακές. Και ξέρει να τις επιλέγει, και ξέρει πότε και πόσο αξίζει να χρησιμοποιήσει την ενέργειά του για κάθε μια.
Ο ελεύθερος άνθρωπος θέλει όπως και συ.
Είναι ένας μύθος – φτιαγμένος πολύ οικογενειακά – πως η ελευθερία έγκειται στην απουσία της επιθυμίας, του πάθους, της φλόγας, του κίνητρου, του στόχου. Είναι σταφύλια που δεν τα φτάνει η οικογένεια, κατάλαβες; Αν τα έφτανε, θα γκρέμιζε τα θεμέλιά της, θα απέρριπτε από μόνη της τον εαυτό της, και σιγά μην τολμήσει ποτέ να το κάνει.
Ο ελεύθερος άνθρωπος θέλει όπως και συ.
Η διαφορά είναι πως το ξέρει. Και αποφασίζει πόσο και πότε να επενδύσει την ενέργειά του για κάθε τι.
Κι οι φυλακές τότε γίνονται χώροι δημιουργίας, με όρια φυσικά, χωρίς κλειδαριές, με πόρτες, που όποτε είναι να είναι, τις ανοίγεις, τις κλείνεις, τις περνάς ή όχι.
Θέλω να συνειδητοποιήσεις πως ποτέ δεν ήσουν φυλακισμένος, ποτέ στ’αλήθεια. Έτσι σε μάθανε και έτσι κάνεις.
Το κατάλαβες;
Τώρα που το κατάλαβες, θα σου πω και το άλλο:
Δε χρειάζεται να ρίξεις βόμβες για να βγεις από τις φυλακές. Μπορείς απλά να ανοίξεις την πόρτα (και να μπαινοβγαίνεις όποτε θες). Τι; δε βλέπεις που είναι το πόμολο;
Εμ, άνοιξε τα μάτια σου χριστιανέ μου. Τόση ώρα κλειστά τα έχεις!
Τι θα πει δεν ξέρεις πως; Τέλος πάντων, άκου τι θα κάνουμε:
Ακολούθησε τη φωνή μου. Αλλά μόνο μέχρι να το βρεις. Μετά θα σ’αφήσω (έχω και δουλειές). Θες να βαδίζεις με κλειστά μάτια εκεί έξω; πρόβλημά σου. Αλλιώς βρες τρόπο, δε με νοιάζει.
Θα στο πω κι έτσι: (επειδή είμαι περίεργη)
Κόψ’το λαιμό σου 😉

Advertisements

4 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Το δράμα με την οικογένεια είναι που δεν τη διαλέγεις… άσε αυτές που νομίζουν πως διάλεξαν τον σύζυγο (!), όλα είναι κατασκευές στιλ «Lego» μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας που θέλει να ξέρει σε ποιον ανήκουν τα τέκνα της… ξέρεις τώρα, τα γνωστά… 😉
    Ότι η χειρότερη φυλακή, είναι αυτή που έχουμε φτιάξει μέσα μας και στολίσει με κουρτινάκια, γλαστράκια, όνειρα και ελπίδες και αυτό γνωστό… 😉
    Το λιγότερο γνωστό μήπως είναι, πως όταν βρεθείς εκτός της οικογενειακής σου φυλακής είσαι σαν τη τσιπούρα στη μπανιέρα;
    Είπαμε καλό μήνα;
    ΑΦιλιά με χαμόγελα πολλά! 🙂 🙂 🙂

  2. Ο/Η Fou a Graf λέει:

    Καλό μήνα Άιναφετς!
    Σαν τσιπούρα στη μπανιέρα (χαχα! καλό!) αισθάνεται κανείς μέσα στην οικογένεια, έξω φαντάζομαι αισθάνεται σαν τσιπούρα στο φυσικό της περιβάλλον που δεν έχει ξαναζήσει ποτέ, γιατί ως τώρα την είχαν στη μπανιέρα.
    Το πρόβλημα δεν είναι η οικογένεια αυτή καθ’αυτή, αλλά ο ρόλος που έχει διαλέξει να παίζει. Για κάμποσες χιλιάδες χρόνια εξυπηρετούσε το σκοπό της ως ‘θεσμός’, αλλά πλέον έφτασε να εμποδίζει, ή τουλάχιστον δεν προχωράει πια τα πράματα. Γι’ αυτό αναπόφευκτα θα αλλάξει δομή, μορφή και συμπεριφορά – εκ των πραγμάτων, όπως έκανε και παλιότερα, όπως πάντα γίνονται όλα. Ήρθε η ώρα να αποφασίσει αν θα είναι λίκνο ελέυθερων ανθρώπων – που θα εφοδιάζει τους γόνους της με δύναμη, αγάπη, εμπιστοσύνη και όλα όσα χρειάζονται για να εξελιχθούν αυτή την εποχή, ή θα εξαφανιστεί – αυτό δε σημαίνει πως οι άνθρωποι θα σταματήσουν να κάνουν παιδιά ή σχέσεις μεταξύ τους 😉

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Toc Toc, είναι κανείς εδώ;
    ΑΦιλάκιαααααααααααααααααααα πολύ φθινοπωρινά… πλέον! 🙂

  4. Ο/Η Fou a Graf λέει:

    Καλημέρες! Πάντα είναι κάποια εδώ! Καλό Φθινόπωρο και Καλό Μήνα! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s