Σαν ταινία

στις

tumblr_mtw7ckOOkE1qipwq0o1_500

Εδώ και λίγο καιρό βρίσκομαι σε μια πολύ έντονη πραγματικότητα. Και στο λέω έτσι γιατί γνωρίζω, πια, πως η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που εμείς φτιάχνουμε – εκτός αν κάποιος απομακρυνθεί λίγο από τον εκτυφλωτικό φως του προτζέκτορα που προβάλει την ταινία του, εκείνο που του κρύβει την αλήθεια και μπορέσει να δει το πράμα συνολικά, όπως είναι.
Στην αρχή δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο, αλλά τουλάχιστον ανοίγει η αντίληψη και το οπτικό σου πεδίο, μέχρι να το δεις όλο καθαρά πια.
Μια πολύ πετυχημένη – και πολύ ζόρικη – μέθοδος να το κάνεις αυτό είναι να γίνεις όσο πιο αληθινός γίνεται. Να μιλάς κυριολεκτικά, να μην έχεις τίποτα για δεδομένο, να εστιάζεις κάθε φορά στη στιγμή, να μην προεξοφλείς καταστάσεις και συμπεριφορές – ακόμη κι αν έχεις σοβαρές δικαιο-λογίες να το κάνεις. Και πάνω απ’όλα, να είσαι κάθε μέρα νέος και καινούριος, να κρατάς τη ματιά σου και την ύπαρξή σου μακριά από τοξίνες και δηλητήρια.
Με αυτό τον τρόπο αποδεσμεύεσαι από τους ρόλους.
Δεν τους σπας – και δεν είναι αυτός ο σκοπός.
Έχεις επίγνωση όμως, πως κάθε φορά καλείσαι να παίξεις ένα ρόλο σε οποιοδήποτε πάρε-δώσε: αν είσαι νηφάλιος από τη μέθη του εγωισμού σου, αν τα μάτια σου δεν τυφλώνονται από το φως της σημαντικής σου εικόνας, μπορείς να βρεις με ευκολία ποιος ρόλος ταιριάζει που και πόσο καλά μπορείς να τον παίξεις για να έχει επιτυχία η ταινία στα μποξ όφις.
Απαγκιστρώνεσαι από όσα μέχρι τώρα σου φαίνονταν πως γίνονται χωρίς να το θες – και βέβαια το θες, όλοι κάνουμε αυτό που θέλουμε, κι αν κάτι πάει – φαινομενικά – στραβά, εσύ το αφήνεις να συμβεί. Αποτέλεσμα: Κάθε φορά, μα κάθε φορά, όλα σωστά είναι.
Μ’αυτό τον τρόπο έχεις – πάντα έχεις, απλά το συνειδητοποιείς – ό,τι θες, κυριολεκτικά.
Και τότε γίνεται το μαγικό ξεκαθάρισμα, ξεχρέωμα, ξεφόρτωμα. Όλα όσα δεν πάνε καλά αρχίζουν να φεύγουν. Δεν τα διώχνεις εσύ, δε χρειάζεται καν να κοπιάσεις, μόνα τους φεύγουν, γιατί δεν αντέχουν τόση αλήθεια. Όσα πάρε-δώσε δεν είναι καθαρά εξαφανίζονται από τη ζωή σου, εμφανίζονται νέα. Και κάθε στιγμή επιλέγεις. Και ο άλλος χαίρεται που τον επιλέγεις την κάθε στιγμή. Χωρίς κανόνες, νόμους, όρκους, υπο-σχέσεις και συμβόλαια. Και κάθε καινούρια φορά είναι ακόμα πιο πολύτιμη από την προηγούμενη, γιατί επιλέγεις έχοντας ζήσει όλες τις προηγούμενες.
Δεν ξεχνάς. Επιλέγεις να θυμάσαι να ξεχνάς.
Και τότε αφήνεσαι, χωρίς να φοβάσαι. Τότε βλέπεις, χωρίς αμφιβολία, που βρίσκεσαι, που βρίσκονται όλα, και βρίσκεις τις κατάλληλες γωνιές και τους κατάλληλους συντρόφους ν’αράξεις και να απολαύσεις – με εμπιστοσύνη, ασφάλεια και πληρότητα.
Δεν περιμένεις τίποτα και κανέναν να …δείξει. Εσύ φτιάχνεις το μονοπάτι σου, καθώς το βαδίζεις.
Αν αφεθείς στη στιγμή, θα σου αποκαλυφθεί αμέσως το καινούριο βήμα.
Αν αφεθείς στο ρόλο, θα είναι το βλέμμα σου τόσο απασχολημένο στην πλοκή, θα προσπαθείς να καταλάβεις, θα μπερδεύεσαι, θα προσπαθείς να μαντέψεις το τέλος, που δε θα βρίσκεις την επόμενη ατάκα και θα χάνεις τη ροή, η ταινία σου θα κάνει κοιλιές, θα παίρνει άσχημες κριτικές και στο τέλος θα χρεωκοπήσει. Συνεχώς θα προσπαθείς, χωρίς να ξέρεις κι εσύ τι.
Στη στιγμή δεν προσπαθείς, καταφέρνεις, από επιλογή.
Στο έχω ξαναπεί: τα έχουμε ζήσει ήδη όλα, η ταινία είναι ήδη στους κινηματογράφους. Απλά είσαι κι εσύ θεατής ταυτόχρονα – και ναι, έχεις όλο το χρόνο του κόσμου.
Ξέρω πως σου είναι δύσκολο να το αντιληφθείς, αλλά θυμίσου κάθε φορά που αποδεσμεύτηκες από τους ρόλους σου και σταμάτησες να παίρνεις τη ζωή σου (την ταινία σου) τόσο βαριά, λες και είσαι διάσημος ηθοποιός που δε θέλει να απογοητεύσει τους θαυμαστές του – και τον αυτοθαυμασμό του περισσότερο. Θυμάσαι πόσο μαγικά εμφανίζονταν από το πουθενά καινούρια και όμορφα πράγματα και πλάσματα; Πάντα εμφανίζονται, απλά τότε είσαι ελεύθερος να τα δεις.
Κι αυτό γιατί παίζεις το ρόλο σου αποδεσμευμένος από το πόσο καλά πρέπει να τον παίξεις για πάρεις το όσκαρ. Παίζεις για τη στιγμή κι όχι για την κριτική. Παίζεις με επίγνωση έναν και μοναδικό ρόλο, αυτόν του εαυτού σου, και απολαμβάνεις την ταινία σου, όχι την ερμηνεία σου.
Κι αυτό θέλει κόπο και ευθύνη, αλλά και παράδοση και χαλαρότητα συγχρόνως.
Θέλει εμπιστοσύνη.
Έτσι, δεν προσπαθείς και δεν μπερδεύεσαι και δεν περιμένεις τίποτα να δείξει.
Τίποτα δε θα δείξει. Όλα είναι ήδη φανερά.

Υ.Γ. Μην ξεχνάς, ποτέ μην το ξεχνάς: η ταινία σου σου ανήκει. Και ανακατεύεται με τις ταινίες των άλλων, που τους ανήκουν οι ταινίες τους. Κι η μια ταινία μπαίνει στη ροή της άλλης, κι όλα συνδέονται. Μην τους κακιώνεις. Το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να εύχεται, είναι να είσαι γερός και τυχερός. Όλα τα άλλα είναι υπεροψία και προσβολή στη ζωή.

Advertisements

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Σε διάβασα για τρίτη φορά, στις άλλες δυο, δεν ήξερα τι να σου γράψω, αφού συμφωνούσα σε όλα… και αντιπαθώ το like για να μείνω σ’ αυτό! 😉
    Ξέρεις, αν δεν ταυτιστείς με την «ταινία» του άλλου, με τον ρόλο που παίζει ο άλλος, μπορείς πολύ καλά να νιώσεις όλα όσα θέλει να σου πει…
    Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να είμαστε ο εαυτός μας!
    🙂 🙂

  2. Ο/Η Fou a Graf λέει:

    Τρισευχαριστώ και τρισλάικ Άιναφετς! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s