Ερωτεύομαι

tumblr_m19derqhis1qhqqnho9_500

Ερωτεύομαι τους δυνατούς. Ερωτεύομαι τους άντρες.
Και πριν με χαρακτηρίσεις σεξίστρια ή κομπλεξική, να σου πω ότι είμαι – τόσο όσο κι εσύ.
Αλλά δεν έχει να κάνει με το αν ο «άντρας» είναι αρσενικός ή όχι. Ξέρω και γυναίκες που έχουν μεγαλύτερα μπαλάκια από πολλούς γεννημένους αρσενικούς.
Ερωτεύομαι – λοιπόν – τους δυνατούς ανθρώπους, αυτούς που δε μασάνε τα λόγια τους, ακόμα κι αν δεν είναι σίγουροι για κάτι.
Αυτούς που θα σου πουν με πλήρη ευθύνη αυτό που σκέφτονται, χωρίς να φοβηθούν αν θα τους παρεξηγήσεις, θα τους συμπαθήσεις, θα τους αντιπαθήσεις, θα τους κακοχαρακτηρίσεις ή θα τους θαυμάσεις.
Και δεν έχουν κανένα λόγο να σου προκαλέσουν κανένα συναίσθημα από τα παραπάνω, ούτε και πρόθεση. Αυτοί είναι γιατί είναι, γιατί έτσι.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>  Και ξέρεις - ναι, ξέρεις - πως σου προκαλούν ένα, πολλά, ή όλα (έτσι για να χοροπηδάς και να ταράσσεσαι) αυτά τα συναισθήματα επειδή... θέλουν αυτοί (αυτό για να σκεφτείς τη διαφορά της πρόθεσης από την επιθυμία). Συχνά έχουν στρατηγική, αλλά ποτέ δεν κάνουν πολιτική.

Από την πρώτη τους κουβέντα, μέχρι την τελευταία, είτε τους γνώρισες πριν λίγο είτε ζεις μαζί τους τη μισή σου ζωή, θα σου ανοίξουν το μυαλό και την καρδιά τους για να μπεις. Αν θα κόβεις βόλτες ναρκισσιστικά νομίζοντας πως κάποιος είσαι ή θα φοβηθείς να περάσεις το κατώφλι από φόβο ή ενοχές, είναι δικό σου θέμα. Κρατάνε τις πόρτες τους ανοιχτές.
Είναι εκεί για να κάνεις ότι θες. Και δίνουν ότι έχουν, γιατί απλά έχουν, θέλουν και μπορούν.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>  Σου επιτρέπουν να κάνεις ότι θες - κι αυτό είναι το πιο τρομαχτικό απ'όλα.

Τους αναγνωρίζω από μακριά, από τη μοναξιά τους.
Τους αναγνωρίζω από τη δύναμη – πολλές φορές – και της αδυναμίας τους.
Μόνο οι δυνατοί έχουν τα κότσια να σου δείξουν πόσο αδύναμοι είναι.
Μόνο οι δυνατοί μπορούν να εκτεθούν και να ξεγυμνωθούν απροκάλυπτα μπροστά σου, να σου δείξουν τα λάθη τους, τους φόβους τους, τους πόθους τους, τις ανάγκες τους, ακόμα και να σέρνονται στα πατώματα – είτε τους λυπηθείς, είτε θυμώσεις, είτε τους νταντέψεις είτε φύγεις, η ουσία είναι αυτή: σου αποκαλύπτονται ολόκληροι, ακέραιοι, όπως είναι, γιατί έτσι είναι.
Και μόνο οι δυνατοί το κάνουν αυτό, πρώτ’απ’όλα στα δικά τους μάτια και μετά στα δικά σου.
Γιατί η δύναμή τους δεν έχει να κάνει με τις εικόνες και τους ρόλους. Δεν στηρίζεται σε όμορφα πρόσωπα, αψεγάδιαστα σώματα και εκλεπτυσμένα στάτους. Δεν νοιάζεται για χρήματα, καρριέρα, περιουσία και ιδιοκτησία. Δεκάρα δε δίνει για την αναγνώριση και τη φήμη.
Δε θα σου πω που βρίσκεται αυτή η δύναμη. Σου είπα που δεν είναι, οπότε κάνε την προσθαφαίρεση μόνος σου. Και μετά κάνε και τη σύγκριση και τη στατιστική, και βρες τη θέση σου. Αν τολμάς.
Εμένα, άσε με να ερωτεύομαι. Μόνο αυτό ξέρω να κάνω.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>  Θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο που συνάντησα πολλούς δυνατούς ανθρώπους, και είμαι ερωτευμένη με κάθε έναν απ'αυτούς, κι εκείνοι μαζί μου (και μη ρωτάς που το ξέρω). Κι αυτό το είδος του έρωτα κρατάει για πάντα.
Advertisements

6 thoughts on “Ερωτεύομαι

  1. Χα! μπράβο που ξανάρθες «δυνατή», «αυστηρή», «τολμηρή»!
    Μήπως γιατί σήμερα γιορτάζεις;
    Αν ναι, χρόνια πολλά, αν όχι πάλι χρόνια πολλά, με άλλα πολλά παρόμοια (κείμενα)! 😉
    Να ζήσουν οι δυνατοί αυτοί που έχουν τα μπαλάκια στη καρδιά τους! ❤

    ΑΦιλάκια πολύ χαμογελαστά! 🙂 🙂

  2. Μπράβο σας. Και συγνώμη για την αδιακρισία και την περιέργεια, αλλά μπορείτε να μου πείτε πόσο χρονών είστε;

  3. Ευχαριστώ Άιναφετς!!! (είσαι κι εσύ μια δυνατή, δικιά μας!) 😀 Έλειψα για λίγο γιατί τρέχω – κι εγώ όπως όλοι – να ζήσω μέσα σ’αυτή την καθημερινότητα που ξέρεις κι εσύ. Οι σκέψεις μου αυτές προέκυψαν από αυτή την καθημερινότητα – ξέρεις, τα μνημόνια, τους προϋπολογισμούς, το Ρωμανό, τους διάσημους που αγαπάνε στα παγκάκια, τους ιπτάμενους αναρχικούς, τους επαγγελματίες επαναστάτες, τους ψυχολόγους ξερόλες, τους εκ-του-ασφαλούς αδιάφορους και… ‘ντάξει, κουράστηκα ν’απαριθμώ. Σ’αυτά – και σε μερικά προσωπικά – αυτό είχα να πω – γιατί αυτό είχα, αυτό ήθελα κι αυτό μπορούσα! Ευχαριστώ και για τις ευχές. Δε γιορτάζω σήμερα (το Άννα κόλλησε σαν ουρά σε υποκοριστικό του βαφτιστικού μου «Φωτεινή» από έμπνευση της θειάς μου της γυμνάστριας). Πολλά φιλιά! :*

  4. Αγαπημένε μου Παραμυθά!!! 😀 Σ’ευχαριστώ! Παίρνω το θάρρος να σου μιλήσω στον ενικό, γιατί εγώ σε ξέρω, εσύ δε με ξέρεις. Είμαι δικό σου παιδί, μαζί σου μεγάλωσα! Βρίσκομαι ‘κει γύρω στα 40 (δε λέω ακριβώς, μη τρομάξω την τύχη μου) και έγινα χάρη – και – σε σένα μια παραμυθατζού κι εγώ, ή όπως μ’αρέσει να λέω (έτσι για να κάνω εντύπωση) μια storyteller. Πόσο με συγκίνησες που με τίμησες κι επισκέφτηκες το μπλόγκι μου, δεν ξέρεις! Να σε καλωσορίσω, παρακαλώ, κάτσε σαν το σπίτι σου, και να σε κεράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου. Ξέρω, συνηθίζω να γκρινιάζω για τη γενιά σου, την γενιά των γονιών μου, που συνέβαλλαν να φτάσουν τα πράγματα στην καθημερινότητα που έλεγα πιο πάνω στη μαγισσούλα σου, αλλά δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ πως εσείς μας δώσατε τις εικόνες και τις σκέψεις, τα όνειρα και τη μαγεία που μας κάνανε καλούς ανθρώπους. Και δυνατούς. Το μπράβο σε σένα και σε όλους σας λοιπόν. Με αγάπη. ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s