Α, εδώ ήταν τόση ώρα;;

στις

Οι άνθρωποι έχουν φοβερές ανοχές. Κι αυτό γιατί έχουν φοβερή τεμπελιά. Ανέχονται ξανά και ξανά οτιδήποτε «στραβό» τους κάνεις, γιατί κάνουν κι εκείνοι στραβά κι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, γιατί τεμπελιάζουν να κάνουν τον κόπο και να ξεστραβώσουν.

Λυπάμαι πολύ τους ανθρώπους που γλύφουν τις ίδιες καραμέλες «κανείς δεν είναι τέλειος» «θέλω να μ’αγαπάς γι’αυτό που είμαι» και άλλες τέτοιες αηδίες.

Όταν ένας άνθρωπος κουραστεί πια από αυτό το άρρωστο πάρε-δώσε και αποφασίσει, όχι να αλλάξει τους άλλους με φωνές, παράπονα, επικρίσεις και συμβουλές – στην τελική κανείς δεν μπορεί να αλλάξει κανέναν, ούτε έχει αυτό το δικαίωμα – αλλά να αλλάξει τον εαυτό του, να είναι συνεπής, να είναι εντάξει και άψογος σε όλα (καταρχάς για να έχει τα μούτρα να παραπονιέται και να επικρίνει στραβές συμπεριφορές στους άλλους «τουλάχιστον εγώ είμαι εντάξει»), αρχίζει να γίνεται κάτι μαγικό.

Στην αρχή την ψωνίζεις που κάνεις εσύ τον κόπο και ο άλλος εξακολουθεί το ίδιο βιολάκι.

Ξέρεις πως δεν πρέπει να καταπιέζεσαι και του μιλάς («τουλάχιστον εγώ είμαι ξεκάθαρος») και κάνεις μια σχετική υπομονή μέχρι να δεις τι θα κάνει ο άλλος.

Ο άλλος εννοείται πως δεν θα κάνει τίποτα, γιατί, κακά τα ψέματα μάτια μου, αν το είχε καταλάβει θα το έκανε – όπως κάνεις εσύ – και όταν του το λες δεν το ακούει – όπως δεν άκουγες εσύ. Αυτά τα πράγματα είναι προσωπικές μάχες, προσωπικές νίκες και ήττες και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν.

Αρχίζεις να εκνευρίζεσαι, προχωράς σε συγκρούσεις ή αυτοπροσδιορίζεσαι δηλώνοντας βαρύγδουπες αποφάσεις ό,που μπορείς – κάπου που να μπορεί να το δει και ο άλλος, έτσι, «για να του δείξεις εσύ». Φυσικά κι αυτό δεν έχει αποτέλεσμα, γιατί ακόμα βρίσκεσαι μέσα στο μικρό σου κεφάλι και προσπαθείς – επί ματαίω, στο ξαναλέω – να μανιπιουλάρεις ανθρώπους και καταστάσεις.

Αφού είδες κι απόειδες, φεύγεις. Όχι με τις μπάντες, με δάκρυα και δηλώσεις. Αυτό είναι προηγούμενο στάδιο, και τό’χεις ξεπεράσει προ πολλού. Φεύγεις ήσυχα, απομακρύνεσαι χωρίς να πεις κουβέντα. Έτσι κι αλλιώς δε θα καταλάβει. «Άστον να πάει να φάει το κεφάλι του, επιλογή του είναι» λες στον εαυτό σου, και κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια που εσύ είσαι ωραίος, μόνος και ευτυχής…

Κι έτσι τελειώνουν οι σχέσεις. Σπάει ο δεσμός. Και δεν αναφέρομαι στις ερωτικές μονάχα. Και οι επαγγελματικές, και οι φιλικές, και όλες οι σχέσεις είναι έτσι. Για να καταλάβεις: Δεν αναφέρομαι στα άτομα, αναφέρομαι στη σύνδεσή τους. Μα καλά, δεν έχεις κάνει Χημεία στο σχολείο;;;

Έτσι λοιπόν τελειώνουν και οι πιο βαθιές σχέσεις.

Ναι, ξέρω, «εμείς δεν τελειώσαμε», «εμείς πάντα θα αγαπιόμαστε», «εμείς μοιραστήκαμε πολλά», «κάποτε θα καταλάβει» και άλλα τέτοια ψυχικα λεξοτανίλ.

Και πας στον επόμενο, και στον επόμενο, και επαναλαμβάνεις το ίδιο. Κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι οι άνθρωποι είναι ανόητοι κι εσύ ο ξύπνιος, ή κακοί κι εσύ ο καλός, ή μισούν ενώ εσύ αγαπάς, ή αδιαφορούν ενώ εσύ νοιάζεσαι, κλπ κλπ…

Έ,ρε κούνια που σε κούναγε – κι ακόμα σε κουνάει..!

Εκεί, ακριβώς εκεί, στην πιο σκοτεινή και μοναχική σου στιγμή, βλέπεις κάτι τόσο απλό, που δεν το είχες πάρει χαμπάρι ποτέ, ενώ ήταν όλη την ώρα εκεί. Σαν να φοράς τα γυαλιά σου στο κεφάλι και να τα ψάχνεις σε όλο το σπίτι, ένα πράμα.

Μμμ, όχι, δε θα στο πω, πρέπει μόνος σου να το καταλάβεις, είπαμε, είναι προσωπική μάχη.

Αλλά θα σου δώσω μερικά τιπ. Στα είπα από την αρχή-αρχή.

Οι άνθρωποι έχουν φοβερές ανοχές. Κι εσύ είσαι όσο το δυνατόν περισσότερο άψογος πια. Και δεν μπορείς να κάνεις κανέναν να καταλάβει, και δε θες να μανιπιουλάρεις τίποτα πια, και το μόνο που θες είναι να ζεις αυτή τη Μαγεία της Ζωής όπως της πρέπει, πότε βαδίζοντας, πότε κολυμπώντας, πότε πετώντας, και πότε χορεύοντας, και να ανακαλύπτεις καινούριους θησαυρούς μέσα και έξω, και να μοιράζεσαι όλα αυτά με ανθρώπους που τα βιώνουν κι εκείνοι με την ίδια συγκίνηση.

Αλλά οι άνθρωποι είναι τεμπέληδες. Όπως κι εσύ.

Το είδες τώρα;;;

Καλή Ανάσταση αδέρφια!!! 😉

Advertisements

2 Σχόλια Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Με υγεία το νέο look, μου πήρε αρκετή ώρα η επεξεργασία, ξέρεις εσύ αυτή η συνήθεια…και έχει και συνέχεια (η εξερεύνηση)! 😉 {γιατί δεν έχω fb!}
    Νομίζω, πως όσο αντέχουμε ανεχόμαστε και όσο επιμένουμε υπομένουμε γιατί στο βαθμό που βλέπουμε μέσα μας, στον ίδιο ακριβώς βαθμό βλέπουμε και μέσα στους άλλους, οι άλλοι και οι σχέσεις μας είναι ο καθρέπτης μας… χα! όλα αυτά όμως μέχρι να σκάσει το κακό (ή το καλό) σπυρί και γείρει η ζυγαριά επικίνδυνα και πούμε, «μέχρι εδώ»… και χα! ποιος είδε τον διάβολο ή τον άγγελο και δεν φοβήθηκε; 😛
    Κάπως έτσι Φωτεινή μου, μια ωραία μέρα, μια μέρα εσωτερικής φώτισης, χαχαχα! παίρνει κανείς τη ζωή «του» στα χέρια «του» και ίσως έτσι μπορέσει να πει: «Φτου ξελευθερία»… τέλος ο κρυφτούλης, φιλαράκια!!! 😀
    Θα σου ευχηθώ ολόψυχα, καλή Ανά (σ) ταση ή όπως εσύ βιώνεις την Ανά-σταση, γιατί τελικά νομίζω πως αυτές οι Αναστάσεις είναι η προσωπική υπόθεση του καθενός! 🙂

    ΑΦιλάκια καρδιάς, αδέρφι! ❤

    ΥΓ: Χαίρομαι πολύ πολύ για το εξαιρετικό SOS κείμενο σου!

  2. Ο/Η Fou a Graf λέει:

    Ευχαριστώ Άϊναφετς, Καλή Ανάσταση με υγεία και δύναμη σε σένα και τους δικούς σου ανθρώπους! Να είμαστε όλοι καλά!! 😉 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s