Τα αστικά – επεισόδιο #1

Λεωφορείο 10, κάθομαι στη θέση μου δίπλα σε μια μαμά με το μωρό της. Μπροστά κάθονται τα άλλα δυο παιδάκια της, ένα αγοράκι γύρω στα 5 κι ένα κοριτσάκι θά’ταν δε θά’ταν 7 χρονών. Σκάει μύτη ένας παπάς. Όλο το λεωφορείο άδειο, αυτός δεν κάθεται πουθενά. Μαμά προς 7χρονο κοριτσάκι: «Σήκω Μαρία να κάτσει ο…

να (ξ)ημερώνω

Κάθε βράδυ έκλεινε τα μάτια της και σκεφτόταν «να (ξ)ημερώνω. Δε βολευόταν αμέσως, και στριφογυρνούσε στο κρεβάτι προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη θέση που οι ώμοι θα ήταν προστατευμένοι σαν κάποιος να την αγκαλιάζει σφιχτά και τα πόδια αυτόβουλα, λες και δεν ανήκαν στον ίδιο άνθρωπο. Και ανακάτευε τα σεντόνια και νευρίαζε, κι έκανε τα…

Η ζωή μου όλη, ένα λεωφορείο [παρτ ουάν]

Λατρεύω τα αστικά λεωφορεία. Αγαπάω όλα τα οχήματα, εδάφους, αέρος και νερού, με φτερά, με πτερύγια, με ρόδες, μεγάλα ή μικρά, αλλά τα αστικά τα λατρεύω. Μοιάζουν με το όχημα που με προχωράει στη ζωή και ομολογώ ότι τα έχω ζήσει όλα μέσα τους. Αλλά ας γίνω πιο σαφής. Η σχέση μου μαζί τους ξεκίνησε…

Εγώ και η Άλλη

[η Άλλη και Εγώ] Είμαι ένα φύλλο το φθινόπωρο που πέφτει, είμαι ένα στρώμα από φύλλα πεταμένα κι αυτό το κίτρινο το χρώμα που με βάφει, κάποια στιγμή θα γίνει ένα και με μένα Θα πλανηθώ μεσ’ στις πτυχές του δέρματος σου, θ’ ακολουθώ κάθε τυχαία χαραγή σου κι όπου με βγάλει θα φωλιάσω το…

Ευτυχία ή Happiness?

Σ’αυτό το θέμα επιμένω ελληνικά. Όχι ότι έχω κανένα κόλλημα με τα ελληνικά, αλλά σ’αυτή τη γλώσσα, αυτή η λέξη αποκτά το νόημα που της αξίζει. (κατά πως είδα μετά, και σε άλλες). Γιατί άλλο είναι να είσαι ευ-τυχής, καλότυχος, κι άλλο χαρούμενος. Και το ποια λέξη διαλέγεις να ακολουθήσεις- άσχετα τελικά από γλώσσες αλλά…

Περικοπές ενός Απόκρυφου Ευαγγελίου

Σκεφτόμενη πάλι τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών που πραγματώνονται τελευταία στη ζωή μου και συζητώντας το με άλλους, διαπιστώνω πως έκτός από κοινή εμπειρία στα συναισθηματοψυχολογικά, συμβαίνει και στα πιο απλά και πρακτικά. Χθες, έκανα μαι επέμβαση, αφαίρεσα ένα λίπωμα που είχα στο δεξί μου πλευρό, το οποίο είχα συνηθίσει να έχω εδώ και 8 χρόνια. Γνώριζα…

Το της-Fou-a-Graf ευαγγέλιο!!!

Η προφητεία εκπληρώνεται. Με σταύρωσαν και με τρύπησαν στο δεξί πλευρό. Κι έτρεξε αίμα και λίπωμα! Και το πρώτο -μετά σταύρωσιν – μισάωρο, κατά τας γραφάς, οι γραμματείς με στήσανε στην ουρά χωρίς οίκτο, κι αφού τους έριξα 5-6 μπινελίκια, είπα «φάδερ φοργκίβ δεμ, ου γαρίδα-CD ποιούσι» και έχασα τις αισθήσεις μου, για να τις…

Σπειροειδώς και όχι κυκλικά

Ηρθε η ώρα να μετρηθούμε. Δεν το αποφάσισα, μα γίνεται από μόνο του και δεν το κάνω εγώ. Έχεις κι εσύ αντιληφθεί τι γίνεται εδώ και λίγους μήνες; Ξεκαθάρισμα λογαριασμών, πληρωμές χρεών, απαντήσεις. Ότι αξίζει να προχωρήσει, προχωράει, ακόμα κι αν φαινομενικά είναι στάσιμο, το ένστικτό σου έχει δίκιο. Ότι είναι να σταματήσει, σταματάει, ακόμα…

Συμπαντικό Μήνυμα

Αγαπημένο μου Σύμπαν Η σχέση μας περνάει κρίση. Με πνίγεις. Πάει καιρός που μου μιλούσες και χαιρόμουν να σ’ακούω. Τώρα πια, γλώσσα δε βάζεις μέσα σου. Νομίζω πως πρέπει να συζητήσουμε ξανά την κατάστασή μας. Κουράστηκα. Εσύ, θα είσαι πάντα το σύμπαν που αγάπησα, αλλά νομίζω πως πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε κι άλλους. Πρέπει…

Στο δρόμο…

«Στα νοτιοανατολικά βρέχει, εδώ απλά έχει υγρασία», είπε σκανταλιάρικα «έτσι δεν είναι Αστερίξ?» Δεν έβρεχε πολύ, μάλλον έφτυνε.  «Θα πάρουμε ταξί?» «Όχι μωρέ, ας περπατήσουμε» Ξεκινήσαμε αργά το βράδυ με προορισμό, χωρίς πρόγραμμα. Ήταν καλός οδηγός, αν και συχνά νευρικός, ειδικά όταν χρησιμοποιούσε τα χέρια του για να πορευτεί κι όχι τα πόδια του. Γενικά…

επεισόδιο #4

Ήταν λίγες μέρες τώρα που ακολουθούσε το χρονοδιάγραμμα πιστά. Είχε βάλει λίγες αποστολές, έτσι ώστε στον ελεύθερο χρόνο να μπορεί να κάνει κι όσα είχε αφήσει πίσω. Στην αρχή ψυχαναγκαστικά, δύσκολα, με πολύ κόπο, δεν της άρεσε καθόλου. Ένα άλλο είδος τιμωρίας, δικό της. Κι είχε αναπτύξει κι ένα σωρό άλλους ψυχαναγκασμούς. Κοιμόταν και ξυπνούσε…

επεισόδιο #3

Έκλεισε το βιβλίο και κάθισε να κοιτά παγωμένη το ταβάνι. Εδώ και ώρα δεν διάβαζε, θα πρέπει την επόμενη φορά να ανατρέξει 2-3 σελίδες πίσω. Τα μάτια της περνούσαν πάνω απο τις λέξεις χωρίς πρόβλημα, αλλά το μυαλό της δεν δεχόταν με τίποτα να τις συλλάβει, ήθελε να κάνει αυτό που ήθελε αυτό. Γυμνάσιο πήγαινε…

επεισόδιο #2

Πετάχτηκε από τον ύπνο με μια πνιχτή στριγκλιά, έναν ήχο που ακούστηκε σαν τρίξιμο μεντεσέ και που υπό κανονικές συνθήκες θα την είχε κάνει να σκάσει στα γέλια. Ήταν πάλι στην παραλία της, στον ονειρικό τόπο που πήγαινε συχνά-πυκνά στη ζωή της και συναντούσε διάφορες καταστάσεις και ανθρώπους που τους κουβαλούσε εκεί για να λύσει…

επεισόδιο #1

Ρούφηξε τη μύτη της δυνατά και κατάπιε τις μύξες. Έκλαιγε πολύ τελευταία κι ειχε βαρεθεί να παρατηρεί τα διάφορα είδη κλάματος. Το «οδυνηρό», που είχε λιγότερα δάκρυα και περισσότερες γκριμάτσες, κυρίως πόνου, σούφρωμα φρυδιών και σφίξιμο δοντιών, συνοδευόμενα από κραυγές. Το «σιωπηλό», με χοντρές στάλες δακρύων, σφίξιμο των ματιών και κράτημα της αναπνοής. Και το…

Μια φανταστική ιστορία με πολεμιστές, δασκάλους, τσιγάρα και λόξιγκα

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πολεμιστής. Δεν ξέρω πως τον έλεγαν, βάλε εσύ ένα όνομα. Αυτός ο πολεμιστής λοιπόν, περιπλανιόταν σε πόλεις, χωριά, βουνά, δάση και πλαγιές για να βρει τους κακούς και να τους ξεπαστρέψει. Είχε βρει πολλούς κατά καιρούς, άλλους τους καθάριζε και άλλοι τον έτρεπαν σε φυγή μετά από αρκετά…

Η πολυθρόνα

Κάποτε είχα μια πολυθρόνα. Όχι κάτσε. Είχα πολλές πολυθρόνες κατα καιρούς, αλλά δεν έχει νόημα να πω για όλες. Πάμε πάλι. Κάποτε είχα μια πολυθρόνα. Ήταν μια πολύ συμπαθητική πολυθρόνα, την οποία έφερα από την πατρίδα μου, την είχα βρει σε τιμή ευκαιρίας. Ταίριαζε πολύ με τα υπόλοιπα έπιπλά μου εκείνο τον καιρό, και ήταν…

Μαθήματα

Έκλεισε το τηλέφωνο και είπε κάτι για τον εαυτό του. Εκείνη τον κοίταξε στα μάτια ρουφώντας λίγο από την δύναμη που τον έλουζε εκείνη την ώρα και έβγαλε ένα γελάκι. «Πρέπει να δουλέψεις λίγο τη χαρά σου» της είπε. «Μα γιατί να το κάνω αυτό? Δουλεμένη χαρά?» τον ρώτησε με απορία. «Γιατί σου φαίνεται παράξενο?»…

Επανάληψη

Την είδες ξανά. Την ίδια ταινία, ξανά και ξανά, δεν μπορείς να την αποφύγεις, είναι εκεί και προβάλεται όποτε γουστάρει αυτή. Όποτε γουστάρεις εσύ. Και ένιωσες ξανά την ίδια συγκίνηση, ξανά το ίδιο ρίγος, ξανά τα ίδια δάκρυα. Άλλες φορές είναι πιο αργή, κι άλλες πιο γρήγορη. Μα είναι η ίδια. Και είναι τόσο πολύπλοκη,…

Βρωμομπάουλο… Αντίο!!!!!

Άφησε μια βαθιά ανάσα. Δεν ήθελε να το κάνει. Το φοβόταν αυτό το παλιό μαύρο μπαούλο. Το άνοιγε μόνο όταν ήθελε να βάλει κάτι μέσα, ένα τρόπαιο ή ένα απομεινάρι, συνήθως σύμβολα με τη σφραγίδα του τέλους ενός κύκλου. Ήξερε τι είχε μέσα. Γνώριζε με λεπτομέρεια κάθε εικόνα, κάθε λέξη, κάθε υφή. Και το απέφευγε….